้หมายความว่าอย่างนั้น”
“แล้วคุณหมายความว่าอย่างไร?” น้ำเสียงของหลินโม่เรียบง่าย “คุณคิดว่าผมกำลังเล่นขายของเหรอ? หรือคุณคิดว่าภัยคุกคามที่ผมเผชิญอยู่ ใช้ปืนไรเฟิลไม่กี่กระบอกก็แก้ปัญหาได้?”
ซิ่นเกอเงียบอีกครั้ง
เขาไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ ข้อมูลเกี่ยวกับหลินโม่เป็นความลับสูงสุด ในฐานะเจ้าหน้าที่ประสานงาน เขามีหน้าที่เพียงแค่ปฏิบัติงาน ไม่มีสิทธิ์ถาม เขารู้เพียงว่า หลินโม่สำคัญมาก สำคัญจนสามารถเมินกฎเกณฑ์ปกติ ให้ศุลกากรและกรมการขนส่งเปิดทางให้เขาได้
“หน้าที่ของคุณคือตอบสนองความต้องการของผม ไม่ใช่ตั้งคำถามกับความต้องการของผม” เสียงของหลินโม่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ “แบบแปลนกับวัตถุดิบ ให้ได้ไหม?”
“…นี่เกินขอบเขตอำนาจของผม” ซิ่นเกอเอ่ยปากอย่างยากลำบาก “ผมต้องรายงานเบื้องบน”
“งั้นก็ไปรายงาน” หลินโม่มองดูรถที่วิ่งผ่านไปมานอกหน้าต่าง “ผมรอข่าวจากคุณ”
พูดจบ เขาก็วางสายทันที หลินโม่โยนโทรศัพท์มือถือที่หนักอึ้งเครื่องนั้นไปข้างๆ ไม่ได้กังวลว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธ
เขารู้ดีถึงตำแหน่งของตัวเองในตอนนี้ กระทรวงพลังงานต้องการให้เขามาแสดงละครเรื่องใหญ่ เพื่อรักษาผลงานและชื่อเสียงของตัวเอง เบื้องบนยิ่งต้องการเทคโนโลยีในมือของเขา และเทคโนโลยีที่อาจจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นในอนาคต
ภายใต้ความต้องการซึ่งกันและกันนี้ ขอแค่คำขอของเขาไม่เกินเลยจนกระทบรากฐาน ก็จะได้รับการตอบสนองอย่างแน่นอน
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า หลินโม่หล
