่างก็นิ่งไป
พวกเขาจินตนาการถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน ถูกดุด่า, ถูกลงโทษ, ถูกไล่ออกจากหน่วยองครักษ์ แต่ไม่คิดว่า จะได้ยินคำพูดแบบนี้
“ฉันถามพวกคุณ” สายตาของหลินโม่กวาดมองใบหน้าของพวกเขาทุกคน “ปืนในมือของพวกคุณ ใช้ดีไหม?”
“ใช้ดีครับ!” โหวจื่อตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงแตกเพราะความตื่นเต้น
คนอื่นๆ ก็ได้สติ
“ใช้ดีครับ!”
“โคตรดีเลยครับ!”
“มีปืนกระบอกนี้ ต่อให้ซอมบี้มาอีกเท่าไหร่พ่อก็ไม่กลัว!”
เสียงตะโกนดังขึ้นเป็นระยะ อารมณ์ที่ถูกเก็บกดไว้ ในที่สุดก็มีที่ระบาย
“งั้นก็จำความรู้สึกของวันนี้ไว้” หลินโม่ยกมือขึ้น กดเสียงของพวกเขาลง “จำไว้ว่าพวกคุณรอดชีวิตมาได้อย่างไร และจำข้อผิดพลาดทั้งหมดที่พวกคุณทำไว้ด้วย”
“เย่อิงบอกพวกคุณแล้วว่า ถ้ารอดชีวิตกลับมา พวกคุณคือสิบเอกรุ่นแรกของหน่วยองครักษ์”
“ตอนนี้ ฉันจะมาทำตามสัญญา”
“เย่อิง”
“ค่ะ”
“เอาของมา”
เย่อิงโบกมือ สมาชิกหน่วยคมมีดราตรีหลายคนก็ยกกล่องใบหนึ่งเข้ามา กล่องเปิดออก ข้างในคือชุดฝึกสีเทาเข้มใหม่เอี่ยมเป็นตั้งๆ กับอินทรธนูทองเหลืองที่สลักลายปืนไรเฟิลไขว้ยี่สิบอัน
สิบเอก
พวกเขากลายเป็นสิบเอกจริงๆ!
ขอบตาของเถี่ยซานแดงก่ำในทันที ไม่ใช่เพราะความดีใจ แต่เป็นเพราะอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่านั้น
พวกเขาสู้ได้ห่วยแตกขนาดนั้น แทบจะกลายเป็นตัวตลก เมื่อเทียบกับทหารของฟางโจวแล้ว ก็เหมือนโคลนกองหนึ่ง แต่คุณหลินก็ยังคงยอมรับผลงานของพวกเขา
ความรู้สึกที่ถูกไว้วางใจ
