หนึ่ง เป็นเรื่องที่ผมกังวลที่สุด”
ไห่ซานเต๋อหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองทุกคนในที่เกิดเหตุ น้ำเสียงลึกล้ำ “ต่อให้พวกเราอยากจะเข้าร่วมกับคุณหลินอย่างจริงใจ แล้วคุณหลินล่ะ เขาจะยอมรับพวกเราไหม ต่อให้ยอมรับ สถานะของพวกเราจะถูกจัดวางไว้อย่างไร”
คำพูดนี้ทำให้ความวุ่นวายที่เพิ่งจะสงบลงในห้องประชุม กลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ปัญหาที่ไห่ซานเต๋อหยิบยกขึ้นมานั้นเป็นเรื่องจริง ทุกข้อล้วนแต่จี้จุดอ่อนของผู้บริหารระดับสูงในที่นั้น
ใช่แล้ว พวกเขาอยากจะไปสวามิภักดิ์ คุณหลินจะยอมรับหรือไม่ยังเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ต่อให้รับแล้ว คนอย่างพวกเขา จะถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งไหน?
คงจะไม่ใช่ให้ไปเป็นทหารเลวธรรมดาๆ หรอกนะ
“กัปตันครับ ลุงซานพูดถูกนะครับ”
“เราจะเอาชีวิตคนนับพันในฟางโจวไปเสี่ยงไม่ได้”
“ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ต้องไปหยั่งเชิงอีกฝ่ายก่อน”
ชั่วขณะนั้น ในห้องประชุมก็มีเสียงเห็นด้วยดังขึ้นเป็นแถว
ไป๋ลู่ยืนอยู่ข้างๆ ริมฝีปากขยับ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เธอรู้ดีว่าคนเหล่านี้ไม่ได้กำลังคัดค้านกัปตัน พวกเขาแค่กำลังกลัว
กลัวอนาคตที่ไม่รู้, กลัวที่จะสูญเสียทุกอย่างที่มีอยู่ตอนนี้
“ความกังวลของพวกคุณ ฉันเข้าใจทั้งหมด”
ในที่สุดกัปตันก็เอ่ยปาก เธอกวาดตามองไปทั่วทั้งห้อง เสียงไม่ดัง แต่กลับทำให้ทุกคนเงียบลง
“ดังนั้น ฉันจะไปพบคุณหลินด้วยตัวเอง”
ไห่ซานเต๋อนิ่งไป “กัปตันครับ นั่นมันอันตรายเกินไป!”
“อันตราย?” กัปตันถามกลับ “ยังมีเร
