ื่องอะไรที่อันตรายไปกว่าการมองดูคลังกระสุนของฟางโจวร่อยหรอลงทุกวัน, คลังอาหารน้อยลงเรื่อยๆ อีกเหรอ?”
เธอลุกขึ้น เดินมาอยู่หน้าไห่ซานเต๋อ กดไหล่ที่เขาพยายามจะลุกขึ้นไว้
“ลุงซาน, ทุกท่าน”
“ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว พวกเราจะใช้สายตาแบบเดิมๆ มองปัญหาไม่ได้อีกต่อไป”
“คุณหลินต้องการสร้างเมือง เขาต้องการคน, คนจำนวนมาก คนที่รู้เรื่องการจัดการ, มีประสบการณ์การต่อสู้, ยิ่งเป็นสิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุดในตอนนี้”
“พวกเราคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของเขาในตอนนี้”
“ส่วนเรื่องที่เขาจะยอมรับหรือไม่, พวกเราจะมีสถานะเป็นอะไร, ปัญหาเหล่านี้ ฉันจะไปถาม ถามให้ชัดเจน แล้วค่อยตัดสินใจ”
คำพูดของกัปตัน มีเหตุมีผล สลายความสงสัยส่วนใหญ่ของทุกคนลงได้
ไห่ซานเต๋อมองหลานสาวที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็กคนนี้ เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ต้องการการปกป้องจากเขาอีกต่อไปแล้ว
เขายาวถอนหายใจ สีหน้าอ่อนล้า
“ทุกอย่าง ให้กัปตันเป็นผู้ตัดสินใจ”
กัปตันโบกมือ “เลิกประชุม ฉันต้องติดต่อกับคุณหลินก่อน”
ในฐานะหัวหน้าของฟางโจว กัปตันไม่ใช่คนบุ่มบ่าม เธอรู้ดีว่าต่อให้จะต้องไปพบหลินโม่ด้วยตัวเอง ก็ต้องแจ้งล่วงหน้า กำหนดข้อตกลงกันก่อน
ไห่ซานเต๋อและคนอื่นๆ ต่างก็ลุกขึ้นกล่าวลาแล้วจากไป
ในห้องประชุม เหลือเพียงกัปตันกับไป๋ลู่สองคน
ในอากาศยังคงหลงเหลือไออุ่นจากการโต้เถียงเมื่อครู่นี้
กัปตันหยิบเครื่องสื่อสารสายตรงนั้นขึ้นมา กดปุ่มสนทนา
เสียงคลื่นไฟฟ้าแทรกดังขึ้
