จว, ห้องประชุม
กัปตันนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ตรงหน้าเธอ คือผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดของฟางโจว
“ฉันไม่เห็นด้วย!”
ชายวัยกลางคนตาเดียวคนหนึ่งทุบโต๊ะอย่างแรง เขาคือต้นหนของฟางโจว และยังเป็นลุงของกัปตัน ชื่อไห่ซานเต๋อ
“ฟางโจวคือสิ่งที่เราใช้เลือดหยดเดียวเหงื่อหยดเดียว สร้างขึ้นมาจากกองซากศพ! ทำไมเราต้องไปรวมกับอำนาจของคนอื่น? แถมยังเป็นไอ้หนูที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอีก!”
เสียงของไห่ซานเต๋อดังก้องไปทั่วห้องประชุม อารมณ์พลุ่งพล่าน
“กัปตัน คุณถูกไอ้หนูนั่นล้างสมองรึไง? เรามีนักรบ, มีดินแดนของตัวเอง, ทำไมต้องไปมองหน้าคนอื่น!”
“ใช่แล้วครับกัปตัน เรื่องรวมนี่มันบุ่มบ่ามเกินไปรึเปล่าครับ?”
“ฟางโจวของพวกเราไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร”
คนอื่นๆ ก็เห็นด้วยกันเป็นแถว พวกเขาล้วนเป็นคนเก่าแก่ที่ร่วมสร้างฟางโจวมากับกัปตัน มีความผูกพันกับฟางโจวอย่างลึกซึ้ง
การยกอำนาจของตัวเองให้คนอื่น มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการฆ่าพวกเขาทั้งเป็น
กัปตันไม่ได้พูดอะไร เธอนั่งรออย่างเงียบๆ จนกระทั่งทุกเสียงค่อยๆ สงบลง
“พูดกันจบแล้วใช่ไหม?” กัปตันเอ่ยปาก เสียงเบามาก
“คุณบอกว่าเรามีนักรบ นักรบของเรา กระสุนยังพอใช้ได้อีกกี่วัน?”
ไห่ซานเต๋อหน้าแดงก่ำ อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
กัปตันถามต่อ
“คุณบอกว่าเรามีดินแดน แต่ไม่มีอาหาร, ไม่มียา, ดินแดนนี้จะรักษาไว้ได้นานแค่ไหน?”
ทุกคนก้มหน้าลง
ปัญหาเหล่านี้ คือสิ่งที่ทำให้พวกเขาปวดหัวท
