ริสตัลเสร็จ หลินโม่ก็มองไปที่เย่อิง และมองไปยังผู้รอดชีวิตทุกคนในไซต์ก่อสร้างที่กำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
เขายกมือขึ้น
ทุกคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
จากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงที่ราวกับเสียงสวรรค์นั้น
“กินข้าวได้แล้ว”
สองคำนี้ ราวกับเป็นตัวจุดชนวนถังดินปืน
“กินข้าวได้แล้ว!”
“โอ้!!!”
เสียงโห่ร้องยินดีที่ถูกเก็บกดมานานก็ระเบิดออกมาในทันที ดังก้องไปถึงสรวงสวรรค์
ผู้รอดชีวิตทิ้งเครื่องมือลง แล้ววิ่งอย่างบ้าคลั่งไปยังหม้อสนามขนาดใหญ่หลายใบที่ตั้งอยู่ริมไซต์ก่อสร้าง
สมาชิกหน่วยคมมีดราตรีรีบเข้าไปรักษาความเป็นระเบียบ
“เข้าแถว! เข้าแถวให้กูเดี๋ยวนี้!”
“ใครกล้าแซงคิว วันนี้ก็ไม่ต้องแดก!”
ผู้รอดชีวิตรีบสงบเสงี่ยมลงทันที แล้วเข้าแถวต่อกันเป็นแถวยาวอย่างมีระเบียบ
ทัพพีเหล็กขนาดใหญ่คนอยู่ในหม้อ ตักชิ้นเนื้อที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มและน้ำซุปข้นคลั่กใส่ในชามข้าวของแต่ละคน
ชายชราผมขาวคนหนึ่ง สองมือประคองกล่องข้าวเหล็กของตัวเอง มองดูชิ้นเนื้อที่กองพูนอยู่ในนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาทันที
เขาไม่สนใจความร้อน คว้าเนื้อชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก พลางเคี้ยว พลางร้องไห้เสียงอู้อี้
คนอื่นๆ อีกมากมายหลังจากได้รับอาหารแล้ว ก็นั่งยองๆ กับพื้น ก้มหน้าก้มตากินอย่างหิวกระหาย ปากมันเยิ้ม
กลิ่นหอมของอาหาร ผสมกับเสียงร้องไห้ของผู้รอดชีวิตหลังผ่านพ้นภัยพิบัติ ล่องลอยไปทั่วจัตุรัส
ทหารบนแนวป้องกันก็ได้ส่วนของพวกเขาเช่นกัน
ตั้งแต่ตอนที่ต้
