บทที่ 84 – เขามีพลังสองอย่างเลยเหรอ?
เสียงกรีดร้องแหลมสูงหายไปแล้ว
เสียงปืน, เสียงคำราม, เสียงระเบิด, ทุกเสียงหายไปหมด
โลกทั้งใบตกอยู่ในความเงียบที่น่าขนลุก เหลือเพียงเสียงคำรามทุ้มๆ ของเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ราวกับเป็นบทเพลงไว้อาลัยให้กับการสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียวเมื่อครู่นี้
เหล่าทหารบนแนวป้องกันยังคงอยู่ในท่ายิง แต่นิ้วกลับแข็งค้างอยู่บนไกปืน ไม่ขยับเขยื้อน
ตรงหน้าพวกเขา ถนนที่เคยถูกฝูงซอมบี้ยึดครอง ตอนนี้กลับว่างเปล่า
ไม่มีศพ, ไม่มีซาก, มีเพียงพรมสีแดงคล้ำที่เกิดจากการผสมปนเปของเลือดเนื้อและเศษกระดูก ปูยาวจากหน้าแนวป้องกันออกไปไกลกว่าสองร้อยเมตร
ในอากาศมีกลิ่นไหม้เกรียมและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ชวนให้อาเจียน
ทหารจากฐานที่มั่นผาหินคนหนึ่งค่อยๆ ลดปืนไรเฟิลลง แขนของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
ข้างๆ เขา ทหารหนุ่มจากฟางโจวอ้าปากค้าง ในลำคอมีเสียงแหบแห้ง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เมื่อครู่นี้ กรงเล็บแหลมคมของซอมบี้อยู่ห่างจากคอของเขาไม่ถึงครึ่งเมตร
เขาคิดว่าตัวเองตายแน่แล้ว
แต่วินาทีต่อมา ซอมบี้ตัวนั้นพร้อมกับฝูงซอมบี้ทั้งหมดที่อยู่ข้างหลังมัน ก็กลายเป็นหมอกเลือดที่กระจายไปทั่วฟ้า
ในไซต์ก่อสร้าง ผู้รอดชีวิตนับพันคนเงียบกริบ
พวกเขามองร่างที่ค่อยๆ ลอยลงมาจากที่สูงอย่างเหม่อลอย ความหวาดกลัวบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่า
นั่นคือความยำเกรง, คือความเลื่อมใส, คือความตกตะลึงที