มซุปเนื้อ หลินโม่ก็ได้ให้เย่อิงหาคนทำอาหารเป็นมาตั้งเตาผัดกับข้าวอยู่ข้างๆ แล้ว
ขาหมูตุ๋น, หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว, เนื้อตุ๋นมันฝรั่ง…
เหล่าทหารนั่งล้อมโต๊ะกัน แต่ละโต๊ะมีกับข้าวแปดอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง มีทั้งเนื้อและผัก สีสันน่ากิน กลิ่นหอมยั่วยวน
แม้จะไม่มีเหล้า แต่บุหรี่กับเครื่องดื่มมีให้ไม่อั้น
ทหารจากฐานที่มั่นผาหินคนหนึ่ง คีบเนื้อตุ๋นที่นุ่มเปื่อยชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วหลับตาลงอย่างมีความสุข
“โคตรหอมเลยว่ะ”
“ตอนแรกนึกว่าจะได้กินแค่เนื้อกระป๋องก็ดีแล้ว ไม่คิดว่าอาหารที่คุณหลินเตรียมให้จะอร่อยขนาดนี้ ทำสดๆ ใหม่ๆ เลย”
“ให้ตายสิ กูลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินเนื้อตุ๋นมันฝรั่งมันเมื่อไหร่”
“พวกเรากินกันเยอะๆ นะ มีแรงแล้วจะได้ช่วยคุณหลินดูแลที่นี่”
เหล่าทหารพลางกินคำโต พลางพูดคุยหัวเราะเสียงดังอย่างไม่เกรงใจ
ความตึงเครียดและความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้ หายไปอย่างไร้ร่องรอยภายใต้การปลอบประโลมของอาหาร
ราชาหิน, กัปตัน และคนอื่นๆ มองดูภาพที่ทหารและพลเรือนร่วมสุขกันอย่างพร้อมเพรียงในจัตุรัสผ่านช่องทางของตนเอง ความรู้สึกในใจช่างซับซ้อน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
พวกเขาจะทำอะไรได้? จะสั่งให้ทหารหยุดกินเหรอ?
นั่นมันต่างอะไรกับการหาเรื่องตาย?
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนก็อิ่มหนำสำราญ
พวกเขาพิงกำแพง ลูบท้องที่กลมป่องของตัวเอง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนนับตั้งแต่เกิดวันสิ้นโลก
พละกำล
