รงผลิต
แสงไฟหน้ารถคู่หนึ่ง สาดส่องทะลุความมืดของโรงงาน
รถตู้สีขาวคันนั้น กลับมาแล้ว
ทุกคนทั้งในและนอกโรงผลิต หยุดงานในมือ
สายตานับไม่ถ้วน จับจ้องไปยังรถตู้สีขาวที่ค่อยๆ จอดลงที่หน้าประตูโรงผลิต
ประตูรถเปิดออก หลินโม่เดินลงมาจากที่นั่งคนขับ
เขายังดูเหมือนเดิมทุกอย่าง สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับแค่ขับรถออกไปกินลมเล่น
เจียงอี้ยืนอยู่บนชานชาลาชั้นสอง สองมือจับราวบันไดแน่นโดยไม่รู้ตัว โลหะที่เย็นเฉียบก็ไม่สามารถทำให้อุณหภูมิในฝ่ามือของเธอลดลงได้แม้แต่น้อย
ซุนเหล่ยและกลุ่มช่างเทคนิค ก็เดินเข้าไปล้อมที่ประตูโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวัง ปะปนไปกับความสิ้นหวังเล็กน้อยที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ยอมรับ
หลินโม่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เดินไปด้านหลังรถตู้ เปิดประตูท้ายที่หนักอึ้งออก
“ครืด—”
ทันทีที่ประตูท้ายเปิดออก ทุกคนก็กลั้นหายใจ
ในท้ายรถไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด แต่เต็มไปด้วยกล่องขนาดต่างๆ ที่ห่อด้วยโฟมกันกระแทกและถุงกันไฟฟ้าสถิตอย่างแน่นหนา
กลิ่นโลหะและน้ำมันเครื่องที่เป็นเอกลักษณ์ของชิ้นส่วนใหม่ๆ โชยออกมา
ดวงตาของซุนเหล่ยแดงก่ำในทันที
เขาแทบจะวิ่งหัวซุนเข้าไป ฉีกซีลบนกล่องที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยมือสั่นเทา
กล่องเปิดออก ข้างในมีหัวพ่นสีเงินขาวที่มีโครงสร้างซับซ้อนอย่างยิ่งวางอยู่อย่างเงียบๆ พื้นผิวส่องประกายแวววาวเหมือนเซรามิก
“หัวพ่นเซรามิกพิเศษ…” เสียงของซุนเหล่ยแหบแห้
