เพียงธนบัตรสีแดงปึกแล้วปึกเล่าที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เป็นธนบัตรใหม่เอี่ยม ยังคงมีกลิ่นหมึกจางๆ
ลมหายใจของทั้งโรงผลิต หยุดชะงักลงในบัดดล
หลินโม่ไม่หยุด เขาเปิดกระเป๋าใบที่สอง
ก็เป็นสีแดงเต็มกระเป๋าเช่นกัน
เงินสดห้าล้าน ถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนโดยไม่มีอะไรปิดบัง ภาพที่เห็นนั้น มีพลังกระแทกใจรุนแรงกว่าตัวเลขในบัญชีธนาคารใดๆ มากนัก รุนแรงกว่า และตรงไปตรงมามากกว่า
พนักงานบางคนที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับได้กลิ่นหมึกอันเป็นเอกลักษณ์ ที่ทำให้คนคลั่งได้
“เงินพวกนี้ เป็นของพวกคุณ”
หลินโม่ปัดฝุ่นที่มือ เสียงยังคงราบเรียบ
“ให้… ให้พวกเราเหรอครับ?”
ในกลุ่มคนนั้น ช่างเทคนิคหนุ่มคนหนึ่งถามกลับโดยไม่รู้ตัว เสียงแหบแห้ง
“ถูกต้อง”
หลินโม่กวาดสายตามองไปทั่ว
“คนที่ถูกไล่ออกไปเมื่อครู่นี้ พวกเขายักยอก, หักค่าจ้าง, ใช้จ่ายอย่างสิ้นเปลืองไป มากกว่าจำนวนนี้เสียอีก”
“ฉันแค่เอาส่วนที่ควรจะเป็นของพวกคุณ มาจ่ายให้พวกคุณล่วงหน้าเท่านั้น”
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วพูดประโยคที่ทำให้คนทั้งโรงงานคลั่งขึ้นมาทันที
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คนที่ยังอยู่ เงินเดือนทั้งหมดปรับขึ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์”
“เงินเดือนที่จ้าวคุนต๋าค้างพวกคุณไว้ ก่อนที่จะเริ่มทำงานใหม่ จะจ่ายให้พวกคุณทั้งหมด”
“ตอนนี้ ทุกคนเข้าแถว แต่ละคนมารับโบนัสหนึ่งหมื่น”
เงียบ
เงียบสงัดราวกับป่าช้า
ทุกคนคิดว่าตัวเองหูแว่ว
ไม่เพียงแต่เงินเดือนที่ค้างไว้จะจ่ายให้ ยังจะขึ้
