เคย เขาเดินออกมาอย่างช้าๆ
แต่การปรากฏตัวของเขากลับทำให้อากาศทั่วทั้งลานกว้างราวกับแข็งตัว ความกดดันเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
ซาโซริสูดหายใจลึก ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เตรียมจะก้มหัวยอมรับผิด
ทว่า สายตาของหลินโม่กลับจับจ้องมาที่เขาแล้ว
“ซาโซริ”
“ครับ!”
ซาโซริสะดุ้งสุดตัว ยืดหลังตรงราวกับทวนเล่มหนึ่ง
น้ำเสียงของหลินโม่เรียบเฉย ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ
“ก่อนหน้านี้ นายบอกว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลอง?”
มาแล้ว!
หัวใจของซาโซริดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผาก เขาฝืนใจตอบเสียงแหบแห้ง “ครับ… เป็นผมที่พลการเองครับคุณหลิน ผม…”
“อืม”
หลินโม่พูดขัดเขา
พูดออกมาแค่คำเดียว
“เป็นความคิดที่ดี”
ซาโซริเงยหน้าขึ้นพรวด ตะลึงงัน
ไป๋ลู่, หวงเฟิง, ศาสตราจารย์จี้ ก็ตะลึงไปเช่นกัน
นักรบทุกคนที่กำลังเงี่ยหูฟังอยู่ทั่วลานกว้าง ล้วนตกตะลึงไปหมด
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะดึงสติกลับมาจากการพลิกผันครั้งใหญ่นี้ หลินโม่ก็ยกมือขึ้น โบกเบาๆ
ไม่มีเสียงดังสนั่น ไม่มีแสงสว่างวาบ
แต่ทุกคนกลับได้กลิ่น
กลิ่นเนื้อสดๆ ที่เจือด้วยกลิ่นคาวเลือด!
ทันใดนั้น ที่ว่างกลางลานกว้างก็ปรากฏภูเขาลูกย่อมๆ ขึ้นมาจากความว่างเปล่า
นั่นไม่ใช่ลังกระดาษเย็นชืด ไม่ใช่กระป๋องแข็งๆ
แต่เป็นเนื้อ!
เนื้อสดๆ ที่มีไอเย็นจางๆ ลอยออกมา ผิวนอกยังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่!
ซี่โครงหมูทั้งแผง เนื้อวัวติดมันที่มีลายหินอ่อนสวยงาม และยังมีปีกไก่ที่จัดเรียงอย่างเ
