ป็นระเบียบอีกนับไม่ถ้วน… กองรวมกันจนกลายเป็นภูเขาเนื้อที่ทำให้สติแทบแตก!
ยังไม่หมด!
ข้างๆ ภูเขาเนื้อ ปรากฏของใหม่ขึ้นมาอีก
ผักใบเขียวสดกรอบ มันฝรั่งกลมเกลี้ยง หรือแม้กระทั่งหอยนางรมที่ยังปิดฝาสนิทส่องประกายสีเงินอีกหลายลังใหญ่!
ที่อลังการที่สุด คือของที่ปรากฏขึ้นเป็นอย่างสุดท้าย
“โครม—”
หนึ่งลัง สิบลัง ร้อยลัง…
เบียร์เย็นเจี๊ยบหลายร้อยลังที่กองสูงกว่าคน ถูกสร้างขึ้นจากความว่างเปล่าจนกลายเป็นกำแพง! หยดน้ำเล็กๆ ที่เกาะอยู่ข้างขวด ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟสปอตไลต์ ช่างเป็นภาพที่ยั่วยวนถึงขีดสุด!
เอื๊อก
เอื๊อก
เอื๊อก
นั่นคือเสียงกลืนน้ำลายของคนนับไม่ถ้วน รวมกันจนดังชัดเจน และฟังดูโดดเด่นเป็นพิเศษในความเงียบสงัดของลานกว้าง
กลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศ ถูกพัดกระเจิงหายไปในบัดดลด้วยความปรารถนาในอาหารอันเป็นสัญชาตญาณดิบ
“แปะ”
เครื่องสื่อสารในมือของซาโซริร่วงหล่นลงพื้น แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว
เขาเอาแต่จ้องเขม็งไปที่ภูเขาเนื้อ ริมฝีปากสั่นระริก ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
แม้แต่ไป๋ลู่ที่เยือกเย็นสุขุมมาตลอด ลมหายใจก็ยังถี่กระชั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงของหลินโม่ดังขึ้นอีกครั้ง สงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“ยังจะยืนบื้อกันอยู่ทำไม”
“ลงมือกันเองเลย”
“วันนี้ เนื้อมีให้ไม่อั้น”
ประโยคนี้ คือประกายไฟ
