งจัง จนศีรษะแทบจะชิดอก
“คุณหลิน!”
“จากนี้ไป ฐานที่มั่นผาหินจะเป็นพันธมิตรที่ภักดีที่สุดของท่าน! ชีวิตของผม ซาโซริคนนี้ ก็เป็นของท่าน!”
“ท่านสั่งให้ผมไปตะวันออก ผมจะไม่ไปตะวันตก! ท่านสั่งให้ผมฆ่าใคร ผมจะไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย!”
“ถ้าผม ซาโซริคนนี้ พูดโกหกแม้แต่ครึ่งคำ ก็ขอให้ซอมบี้ข้างนอกนั่นกัดกินผมทั้งเป็นเลย!”
หลินโม่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ขยำกระป๋องโค้กที่ดื่มหมดแล้วในมือ ก่อนจะโยนมันลงถังขยะที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรอย่างแม่นยำ
เขาหันหลัง เดินกลับเข้าไปในเงาของร้านขายของชำ
ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว ที่ลอยผ่านความวุ่นวายในลานกว้างเข้าไปในหูของทุกคนอย่างชัดเจน
“ต่อไปนี้ ถ้าเชื่อฟัง”
“ก็จะได้กินเนื้อทุกมื้อ”
