วามทรงจำ พวกเขาไม่ได้กินอิ่มมานานมากแล้ว
เย่อิงยืนอยู่นอกวงล้อม ชายฉกรรจ์หน้าบากคนนั้นยื่นเบียร์ขวดหนึ่งกับเนื้อย่างที่เพิ่งเสร็จใหม่ๆ ไม้หนึ่งมาให้ด้วยความเอาใจ
เธอไม่ปฏิเสธ รับมาอย่างเงียบๆ
เบียร์เย็นๆ ไหลผ่านลำคอ พร้อมกับกลิ่นมอลต์หอมกรุ่นที่เคยมีอยู่แค่ในความทรงจำก่อนวันหายนะ
เธอมองใบหน้าเหล่านั้นที่เปี่ยมสุขอย่างบริสุทธิ์เพราะอาหารในลานกว้าง แล้วหันไปมองชายที่ยืนพิงวงกบประตูอยู่ไม่ไกล ผู้ซึ่งกำลังเฝ้ามองทุกสิ่งด้วยความสงบนิ่ง
ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจ
ผู้ชายคนนี้ ไม่ได้กำลังดูถูกหรือให้ทานพวกเขา
แต่กำลังให้ทางเลือก
จะเป็นหมาป่าเดียวดายที่ต่อสู้แย่งชิงเศษอาหารในดินแดนรกร้างต่อไป หรือจะยอมสวามิภักดิ์ กลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูงสิงโต เพื่อเสพสุขกับงานเลี้ยงที่ราชสีห์ประทานให้
เย่อิงก้มลงกัดเนื้อย่างในมือ
เธอเลือกได้ถูกต้องแล้ว
หลินโม่พิงวงกบประตู ในมือยังคงถือโค้กกระป๋องหนึ่ง
เขามองภาพความรื่นเริงเบื้องหน้า ฟังเสียงหัวเราะที่ดังจอแจด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ซาโซริวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ในมือถือซี่โครงวัวส่วนที่ดีที่สุดที่เพิ่งย่างเสร็จ
“คุณหลิน! ท่าน… ท่านก็ลองหน่อยไหมครับ?”
หลินโม่ส่ายหน้า
ซาโซริไม่ได้รู้สึกเสียหน้าแต่อย่างใด เขาหัวเราะแหะๆ แล้วกัดเนื้อคำใหญ่ด้วยตัวเอง ก่อนจะกระดกเบียร์ตามอึกใหญ่
เขาเช็ดปาก แล้วสีหน้าขี้เล่นทั้งหมดก็หายไป เขายืนอยู่ตรงหน้าหลินโม่ โค้งคำนับอย่างสุดซึ้งและจริ
