บทที่ 30 – หนึ่งตัน
พี่เปียวก้มตัว โทรไปยังเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจ
โทรศัพท์ดังอยู่นาน
นานจนเหงื่อเย็นบนหน้าผากของเขาเกือบจะหยดลงบนหน้าจอ ถึงจะมีคนรับสายในที่สุด
“มีอะไร”
เสียงผู้หญิงเย็นชาดังมา
เอวของพี่เปียวในทันทีก็โค้งลงต่ำกว่าเดิม เสียงแฝงไปด้วยความเคารพและการประจบประแจง
“พี่ซู ผมเองครับ พี่เปียว”
“มีตดก็รีบปล่อย”
ผู้หญิงปลายสายเห็นได้ชัดว่าไม่มีความอดทน
“พี่ซู คืออย่างนี้ครับ…”
พี่เปียวพูดพลาง ใช้หางตาเหลือบมองหลินโม่บนโซฟาอย่างรวดเร็ว กดเสียงให้ต่ำที่สุด คำพูดก็ระมัดระวังถึงขีดสุด
“ที่นี่ผม… มีพี่ใหญ่ท่านหนึ่ง มีทองคำล็อตหนึ่งอยากจะปล่อย ปริมาณ… ปริมาณไม่น้อยครับ”
ปลายสายเงียบไป
ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงเย็นชานั่นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ถามแค่สองคำ
“เท่าไหร่”
ลูกกระเดือกของพี่เปียวเลื่อนขึ้นลง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“สิบ… สิบกิโลกรัม ข้างหลังยังมีอีกครับ”
ครั้งนี้ ความเงียบปลายสายยาวนานยิ่งกว่าเดิม
นานจนพี่เปียวเกือบจะคิดว่าสัญญาณขาดไปแล้ว ในโทรศัพท์เหลือเพียงเสียงหายใจที่หนักหน่วงของตัวเอง
“ให้เขามา”
“ที่เก่า ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันดูของเอง”
“ได้ครับ! ได้ครับ! พี่ซูวางใจได้เลยครับ เราจะไปถึงทันที!”
พี่เปียวเหมือนได้รับอภัยโทษ รับคำซ้ำๆ
วางสาย เขาก็หันไปหาหลินโม่
“พี่หลิน พี่… พี่ซู ตกลงพบท่านแล้วครับ”
หลินโม่ลุกขึ้นยืน
“นำทาง”
…
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
รถ Wuling Hongguang เก่าๆ คันหนึ่ง จอดอยู
