้าหลินโม่
น้ำชาสีทองใส กลิ่นกล้วยไม้หอมฟุ้ง
“เพื่อนเรียกว่าอะไร”
“หลินโม่”
“คุณหลิน” สายตาของพี่ซูตกลงที่ถุงผ้าใบนั่นอีกครั้ง “ขอดูของได้ไหม?”
หลินโม่พยักหน้าเล็กน้อย
“ตามสบาย”
พี่ซูค่อยๆ แก้ปากถุงผ้าใบอย่างช้าๆ ท่าทางยังคงสง่างาม
ทองคำแท่งสิบแท่งวางอยู่ตรงหน้า พี่ซูไม่มีอารมณ์เปลี่ยนแปลงมากนัก แค่ยื่นนิ้วเรียวขาวสองนิ้ว หยิบขึ้นมาแท่งหนึ่ง
ยกขึ้นมาตรงหน้า มองอย่างละเอียด
“เกรดไม่เลว ทอง 999”
เธอวางทองคำแท่งลง หยิบขึ้นมาอีกแท่ง
“น้ำหนักก็พอดี ปลาเหลืองใหญ่มาตรฐาน”
เธอดูอย่างมืออาชีพมาก ทุกแท่งแค่ผ่านมือ สายตาแหลมคม
สุดท้าย เธอถึงจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตากลับมาจับจ้องที่หลินโม่อีกครั้ง
“คุณหลิน ของล็อตใหญ่ขนาดนี้ ที่มา…”
เธอพูดไม่จบ แต่ความหมายก็ชัดเจนในตัว
หลินโม่ยกถ้วยชาขึ้น จิบเบาๆ
“ของสะอาดมาก”
“คุณหลิน ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อคุณ”
บนใบหน้าของพี่ซูปรากฏรอยยิ้มที่เป็นอาชีพ พอดี แต่กลับแฝงไปด้วยความห่างเหิน
“แค่ว่าวงการนี้มีกฎของวงการนี้ ปริมาณสิบกิโลกรัมไม่ใช่จำนวนน้อย ฉันต้องถามให้ชัดเจน เผื่อไปติดปัญหาที่ล้างไม่ออก…”
เธอพูดพลาง ใช้หางตา สังเกตปฏิกิริยาเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างของหลินโม่อย่างเงียบเชียบ
พี่เปียวที่ยืนอยู่ข้างๆ ตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมาจากอก
เขาจ้องเขม็งไปที่หลินโม่ กลัวว่าบรรพบุรุษหลินคนนี้จะไม่พอใจ แล้วจะเปิดฉากฆ่ากันในห้องชาที่งดงามแห่งนี้
ทว่า หลินโม่ไม่มีการกระท
