บทที่ 18 – กลับสู่ยุควันสิ้นโลกอีกครั้ง
“ห้องดวงดารา” อยู่ชั้นบนสุดของร้านอาหาร
นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ คือทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่สว่างไสวที่สุดของทั้งเมือง แสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นหลังรวมกันเป็นแม่น้ำแห่งดวงดาวที่ไหลระยิบระยับ
ใต้เท้าคือพรมเปอร์เซียที่อ่อนนุ่ม ในอากาศลอยฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่ไม่รู้จักชื่อ
“คุณหลินครับ เชฟใหญ่จะจัดเตรียมเมนูทั้งหมดสำหรับค่ำคืนนี้ให้ท่าน รับรองว่าเป็นวัตถุดิบที่สดใหม่ที่สุดและอาหารชั้นเลิศที่สุดครับ” ผู้จัดการโจวเลื่อนเก้าอี้ให้หลินโม่ด้วยตัวเอง ท่าทีถ่อมตน
“ไวน์ล่ะ?” หลินโม่ถาม
“ทางเรามีโรมาเน-กงตี แล้วก็มี…”
“ไม่ต้องแนะนำ” หลินโม่ขัดจังหวะเขา “คุณดูแล้วจัดมาเลย”
“ได้ครับ ได้ครับ” ผู้จัดการโจวตอบรับซ้ำๆ “งั้นผมไม่รบกวนท่านแล้วนะครับ หากมีความต้องการใดๆ กรุณากดกริ่งได้ตลอดเวลาครับ”
พูดจบ เขาก็โค้งคำนับอีกครั้ง แล้วจึงค่อยๆ ถอยออกจากห้องส่วนตัวอย่างระมัดระวัง ปิดประตูเบาๆ
ทั้งโลก ในที่สุดก็เงียบสงบ
หลินโม่พิงพนักเก้าอี้ที่อ่อนนุ่ม มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองนอกหน้าต่าง
เรื่องตลกเมื่อครู่ ไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ในใจของเขาเลย
การอำลาอดีตที่ขี้ขลาด ไม่จำเป็นต้องไปพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น
แค่ตัวเขารู้ว่า เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว ก็เพียงพอแล้ว
ในไม่ช้า อาหารที่ประณีตราวกับงานศิลปะ ก็ถูกนำมาเสิร์ฟทีละจาน
ฟัวกราส์ที่ละลายในปาก พร้อมกลิ่นหอมจากการย่างเ