ล็กน้อย
เนื้อล็อบสเตอร์สีน้ำเงินที่นุ่มละเอียด ราดด้วยซอสสูตรพิเศษ เบ่งบานรสชาติที่สดใหม่บนปลายลิ้น
ทุกจาน คือตัวแทนของจุดสูงสุดของศิลปะการทำอาหาร
หากเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อน หลินโม่ไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะได้ลิ้มลอง
แต่ตอนนี้ ก็แค่นั้น
มื้อนี้กินไปเกือบชั่วโมง
หลินโม่วางมีดกับส้อมลง ใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดปาก
เขากดกริ่งเรียกบริการ
ผู้จัดการโจวแทบจะผลักประตูเข้ามาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มจากใจจริง
“คุณหลินครับ อาหารมื้อนี้ถูกใจท่านไหมครับ?”
“ไม่เลว เช็คบิลเลย” หลินโม่พูดสั้นๆ
“ได้ครับ ยอดรวมทั้งหมดคือเจ็ดหมื่นแปดพันบาทครับ ส่วนที่เกินมาท่านจะให้?”
“เก็บไว้ก่อนแล้วกัน ครั้งหน้าค่อยมาอีก”
หลินโม่พูดตามใจชอบ
“ได้ครับคุณผู้ชาย เดี๋ยวจะทำบัตรสมาชิกให้ท่าน กรุณารอสักครู่ครับ”
ผู้จัดการโจวถอยออกจากห้องส่วนตัว ในไม่ช้าก็กลับเข้ามาอีกครั้ง ยื่นบัตรสีดำใบหนึ่งให้ด้วยสองมือ
วัสดุของบัตรพิเศษ พื้นผิวปั๊มทองคำ ถือแล้วหนักเล็กน้อย
“นี่คือบัตรวีไอพีของทางร้าน ยินดีต้อนรับคุณหลินในครั้งต่อไปครับ”
หลินโม่รับบัตรมา เสียบเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตามใจชอบ
เขาพยักหน้าให้ผู้จัดการโจว ถือเป็นการทักทาย แล้วก็หันหลังเดินจากไป
เดินออกจากประตูร้านอาหาร รถ Wuling Hongguang สีเทาเงินคันนั้นยังคงจอดอยู่ที่ตำแหน่งที่เด่นที่สุด เกิดเป็นภาพที่ตัดกันอย่างชัดเจนกับรถหรูคันอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ
พนักงานต้อนรับที่เคยขวางเขาไว้ก่อนหน