ห็นรถตู้คันนี้ที่ไม่เข้ากับแถวรถหรูรอบข้างเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มที่เป็นอาชีพบนใบหน้าก็แข็งค้างไปชั่วขณะ
เขารีบเดินเข้ามา ตอนที่หลินโม่ลงจากรถก็ขวางเขาไว้ น้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความห่างเหินที่ปฏิเสธคนอื่น
“คุณผู้ชายครับ ขออภัยครับ ที่จอดรถของร้านเราเต็มแล้วครับ”
“ถ้าหากท่านเป็นลูกค้าที่มารับประทานอาหาร แนะนำให้ท่านไปที่ลานจอดรถสาธารณะตรงสี่แยกข้างหน้าครับ”
หลินโม่มองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร
เขารู้ความหมายของอีกฝ่าย คนที่ขับรถแบบนี้ ส่วนใหญ่แล้วไม่ใช่ลูกค้าที่มากินข้าว ต่อให้ใช่ ก็อย่าจอดรถไว้ที่นี่ มันทำให้ร้านเสียระดับ
“ผมไม่ได้พกเงินสด” หลินโม่เอ่ยปาก
รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของพนักงานต้อนรับยิ่งเข้มขึ้น ถึงกับแฝงไปด้วยการดูแคลนที่แทบไม่รู้สึกตัว
มาหาเรื่องจริงๆ ด้วย
“คุณผู้ชายครับ ที่นี่เรา…”
เขาพูดไม่ทันจบ
มือของหลินโม่ยื่นเข้าไปในกระเป๋า ตอนที่เอาออกมาอีกครั้ง ในฝ่ามือก็มีของสีทองที่ไม่เป็นรูปเป็นร่างเพิ่มขึ้นมา
เขาโยนเม็ดทองคำขนาดเท่าถั่วเหลืองนั่น ใส่เข้าไปในมือที่สวมถุงมือสีขาวของพนักงานต้อนรับอย่างไม่ใส่ใจ
“ค่าจอดรถ พอไหม?”
ความรู้สึกหนักอึ้งเมื่อเม็ดทองคำตกถึงมือ ทำให้พนักงานต้อนรับทั้งร่างแข็งทื่อ
เขาก้มลงมองทองคำในฝ่ามือที่ส่องประกายบริสุทธิ์ในแสงไฟ สมองว่างเปล่า
ในฐานะพนักงานต้อนรับของร้านอาหารระดับสูง เขาเคยเจอคนรวย, เคยเจอเช็ค, เคยเจอแบล็กการ์ดต่างๆ แต่เขาไม่เคยเจอใ
