ครใช้ทองคำก้อนหนึ่งมาจ่ายทิปค่าจอดรถ
นี่มันสร้างความตกตะลึงได้มากกว่าการโยนเงินสดให้ปึกหนึ่งเสียอีก
“พอ… พอแล้วครับ! คุณผู้ชาย เชิญทางนี้ครับ ผมจะจัดหาที่จอดรถที่ดีที่สุดให้ท่านทันที!”
ท่าทีของพนักงานต้อนรับเปลี่ยนไปร้อยแปดสิบองศา เอวก็โค้งลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพและความเกรงกลัวจากใจจริง
หลินโม่ไม่มองเขาอีก เดินตรงเข้าไปในร้านอาหาร
ภายใต้การนำทางของบริกร หลินโม่นั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง
แสงไฟอ่อนๆ, เสียงเปียโนที่ไพเราะ, แขกที่แต่งตัวดีพูดคุยกันเสียงเบา ทุกอย่างดูสง่างามและสบายๆ
เป็นโลกสองขั้วกับซากปรักหักพังในวันสิ้นโลกที่เขาเคยผ่านมา
ในขณะที่เขากำลังเปิดดูเมนูที่เหมือนกับตำราสวรรค์นั่น เสียงผู้หญิงที่แหลมและแฝงไปด้วยความประหลาดใจ ก็ดังขึ้นไม่ไกลจากเขา
“หลินโม่?”
หลินโม่เงยหน้าขึ้น
ข้างโต๊ะอาหารที่ไม่ไกลนัก มีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่
ผู้หญิงสวมชุดเดรสยาวแบรนด์เนม แต่งหน้าอย่างประณีต เป็นแฟนเก่าของเขา จางเชี่ยน
ผู้ชายข้างๆ เธอ สวมสูทที่ตัดเย็บอย่างดี บนข้อมือใส่นาฬิกาแบรนด์ดัง เป็นเศรษฐีรุ่นสองคนนั้น หวังฮ่าว
ใบหน้าของจางเชี่ยนเต็มไปด้วยความตกตะลึง ราวกับไม่เชื่อว่าจะได้เจอหลินโม่ที่นี่
ส่วนหวังฮ่าว ตอนแรกก็ชะงักไป จากนั้นบนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานและเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง
เขาโอบเอวของจางเชี่ยน เดินเข้ามาอย่างอวดดี มองหลินโม่จากมุมสูง
“โย่ นี่มันหลินโม่นี่นา? ไ
