นลำแสงที่สลับซับซ้อน ในอากาศอบอวลไปด้วยฝุ่นปูนซีเมนต์หนาเตอะและกลิ่นฉี่จางๆ ที่แทบจะไม่มี
กลางโรงงาน ชายอ้วนคนหนึ่งเปลือยท่อนบน รอยสักมังกรเขียวเสือขาวคุณภาพต่ำเต็มตัว กำลังนั่งกางแขนกางขาอยู่บนโซฟาเก่าๆ
เขาคือพี่เปียว
ข้างหลังพี่เปียว มีนักเลงเจ็ดแปดคนถือท่อเหล็กกับไม้เบสบอลยืนอยู่ ทุกคนเอียงคอเอียงตา จ้องหลินโม่ที่เดินเข้ามาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
“ไอ้หนู กล้าไม่เบานี่ กล้ามาคนเดียวจริงๆ” พี่เปียวเขี่ยก้นบุหรี่ในปากทิ้ง ใช้ปลายเท้าขยี้บนพื้น ถามอย่างช้าๆ: “เงินล่ะ?”
หลินโม่ถามกลับ: “ใบสัญญาหนี้ล่ะ”
เขาไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับนักเลงพวกนี้ แค่สามแสนห้า เอาคืนไปแล้วเอาใบสัญญาหนี้กลับมา เรื่องนี้ก็จบ
พี่เปียวได้ยินดังนั้น ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟา ร่างที่อ้วนท้วนของเขาสร้างแรงกดดัน
“ใบสัญญาหนี้?”
เขาแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันที่เหลืองอ๋อยเพราะควันบุหรี่และสุรา
“ได้สิ แต่ช่วงนี้ของแพงขึ้นเยอะ น้องๆ ก็ต้องกินข้าวเหมือนกันนี่นา”
เขายื่นนิ้วอ้วนๆ ห้านิ้วออกมา โบกไปมาตรงหน้าหลินโม่
“ห้าแสน ค่าดอกเบี้ยบวกค่าทำขวัญ ราคาเดียว ห้าแสน เอามา ใบสัญญาหนี้ฉันจะเผาให้ดูต่อหน้าเลย”
นักเลงสองสามคนที่อยู่ข้างหลัง ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ท่อเหล็กกับไม้เบสบอลในมือเคาะฝ่ามือเป็นจังหวะ เกิดเสียงดังทึบๆ
คิ้วของหลินโม่ ขมวดเข้าหากันอย่างแทบไม่รู้สึกตัว
เขาเกลียดคนทำลายกฎ
ไม่ว่าจะในวัน
