สิ้นโลก หรือที่นี่
เป็นหนี้ต้องคืนเงิน เป็นเรื่องธรรมดา
แต่ขึ้นราคาหน้างาน คือการทำลายกฎพื้นฐานที่สุด
“ตอนแรกยังคิดจะคืนคุณสามแสนห้า แต่ตอนนี้ผมจะคืนแค่สองแสน”
เสียงของหลินโม่ไม่ดัง แต่กลับส่งไปทั่วโรงงานที่กว้างขวางอย่างชัดเจน ทำให้เสียงหัวเราะทั้งหมดหยุดชะงัก
รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่เปียวแข็งค้าง
เขาแคะหูตัวเอง ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
“แกพูดว่าเท่าไหร่?”
“สองแสน มากกว่านี้ไม่มีสักสลึง”
หลินโม่พูดซ้ำ น้ำเสียงไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
“ไอ้แม่เย็*!”
นักเลงหัวทองคนหนึ่งที่อยู่ใกล้หลินโม่ที่สุด ในที่สุดก็ทนไม่ไหว สบถออกมาคำหนึ่ง เหวี่ยงท่อเหล็กในมือเข้าใส่หัวของหลินโม่
เสียงลมหวีดหวิว ในโรงงานฟังดูแสบแก้วหูเป็นพิเศษ
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพี่เปียว
เขาก็ต้องการผลลัพธ์แบบนี้แหละ
ซ้อมก่อนสักที ซ้อมจนหลินโม่คุกเข่าขอความเมตตา ถึงตอนนั้นก็ไม่ใช่แค่ห้าแสนแล้วที่จะจบเรื่องได้
ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่เปียว วินาทีต่อมาก็แข็งค้าง
