บทที่ 13 – ความสามารถที่สอง
ทองคำแท่งสามกิโลกรัมนั่น เหมือนกับหินก้อนใหญ่ที่โยนลงไปในบ่อน้ำที่สงบนิ่ง
ลมหายใจของผู้รอดชีวิตทุกคนหนักหน่วงขึ้น
พวกเขามองไปยังทีมเล็กๆ ที่มีอุปกรณ์ครบครันนั่น แล้วก็มองหลินโม่
ที่แท้ ก็แลกแบบนี้ได้ด้วย
ที่แท้ ที่นี่มีทุกอย่างจริงๆ
เย่อิงพิงกำแพง ดึงห่วงเปิดกระป๋องโค้ก เกิดเสียงดัง “พรึ่บ” ใสกังวาน
ของเหลวเย็นๆ ไหลผ่านลำคอ ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เธอไม่ได้เข้าไปยุ่งอีก แต่การมีอยู่ของเธอ ก็คือระเบียบที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว
พี่หู่กับพรรคพวกอีกสองคนกินบะหมี่หมดแล้ว แม้แต่น้ำซุปก็ซดจนไม่เหลือสักหยด
พวกเขาไม่ได้จากไป แต่ถอยไปอยู่ในเงามืดที่ไกลออกไป มองดูฉากที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ในวันสิ้นโลกนี้ด้วยความตกตะลึง
“คุณเจ้าของร้าน ผมมีเจ้านี่!”
ชายร่างผอมเล็กคนหนึ่งเบียดเข้ามาข้างหน้า เขาหยิบกล่องเครื่องประดับกำมะหยี่ออกมาจากอก
เปิดออก ข้างในเป็นแหวนเพชรขนาดเท่าไข่นกพิราบ ส่องประกายเจิดจ้าในแสงไฟ
“ของสิ่งนี้ เมื่อก่อนมีค่าเท่ากับบ้านหลังหนึ่งเลยนะ!” ชายคนนั้นตะโกนอย่างร้อนรน
หลินโม่เหลือบมอง
“ผมไม่รับเพชร”
“ทองคำ หรือไม่ก็แกนคริสตัล”
ใบหน้าของชายคนนั้นซีดลงทันที ถือแหวนเพชรวงนั้น ถอยออกไปอย่างสิ้นหวัง
เหตุการณ์เล็กๆ นี้ ทำให้ทุกคนเข้าใจกฎของที่นี่โดยสิ้นเชิง
สิ่งที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งและสถานะ ในตอนนี้กลับไร้ค่า
สิ่งที่สามารถแ
