บทที่ 12 – ผมเกลียดคนทำลายกฎ
พี่หู่ไม่ได้หยิบทองคำออกมา แต่หยิบแกนคริสตัลเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าที่แนบชิดตัว
แกนคริสตัลเม็ดนี้แตกต่างจากที่เย่อิงให้มา มันเล็กกว่า สีก็ขุ่นกว่า แสงเรืองรองข้างในแทบมองไม่เห็น
แต่มันก็คือแกนคริสตัลอย่างไม่ต้องสงสัย
ปลายคิ้วของหลินโม่ขยับเล็กน้อย
เขานึกในใจ
“เก็บ”
แกนคริสตัลเม็ดนั้นหายไปจากฝ่ามือของพี่หู่ ตกลงในกระเป๋าของหลินโม่
“คนฉลาด มักจะมีชีวิตอยู่ได้นานหน่อย”
หลินโม่พูดเพิ่มอีกประโยค ซึ่งหาได้ยาก
เขาหันหลังหยิบชามเคลือบสามใบออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ ใช้ทัพพีใหญ่ตักบะหมี่, ไส้กรอก, และน้ำซุปเข้มข้นใส่จนเต็มทุกชาม
เมื่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปร้อนๆ สามชามนั้นส่งผ่านม่านพลังมาถึงหน้าพี่หู่ ชายหนุ่มใส่แว่นกับเสี่ยวลิ่วที่อยู่ข้างหลัง ดวงตาก็แดงก่ำในทันที
มือของพี่หู่สั่นเทา
เขาถือชามบะหมี่นั้นไว้ ถึงกับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคยและห่างหายไปนานจากผนังชาม
“ขอบคุณครับคุณเจ้าของร้าน”
เขาโค้งคำนับอีกครั้ง แล้วจึงพาลูกน้องสองคนถอยกลับไปหลังกำแพงเตี้ยๆ ที่เดิมอย่างรวดเร็ว
ไม่ได้กินอย่างมูมมาม แต่ความเร็วของทั้งสามคนนั้นเร็วอย่างน่าตกใจ
พวกเขาซบหน้าลงในชาม ส่งเสียงสูดเส้นบะหมี่ที่กดไว้แต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจออกมา
น้ำซุปร้อนๆ ไหลลงมาตามมุมปากก็ไม่สนใจ
นั่นคือรสชาติของชีวิต
เมื่อมีคนแรกที่กล้าลอง คนที่เหลือก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป
“คุณเจ้าของร้าน! ผมแลก! ผมก็แลก!”
