บทที่ 11 – คำเตือนของเย่อิง
การปรากฏตัวของเย่อิง ทำให้อากาศที่แข็งตัวบนลานกว้างแตกสลายในทันที แล้วก็กลับมารวมตัวกันใหม่ในรูปแบบที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
ลมหายใจของผู้ซุ่มซ่อนทุกคนหยุดนิ่ง
ร่างกายของพี่หู่เกร็งราวกับคันธนูที่ขึ้นสายเต็มที่ เขารู้จักผู้หญิงคนนี้
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ในซากปรักหักพังแห่งนี้ แค่เป็นผู้รอดชีวิตที่อยู่มานานหน่อย ก็ต้องเคยได้ยินชื่อ “เย่อิง”
ผู้ปลุกพลังระดับสูงที่ใช้เปลวไฟเป็นอาวุธ ใช้เมืองเป็นสนามล่า
เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
เย่อิงไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความโลภที่มองมาจากรอบข้างเลยแม้แต่น้อย
เธอสวมรองเท้าส้นสูง เดินไปทีละก้าว จนถึงเส้นแบ่งเขตที่มองไม่เห็น แล้วหยุดลง
การปรากฏตัวของเธอ ทำให้บะหมี่ที่เดือดพล่านในหม้อนั่นดูด้อยค่าไปเลย
“เรื่องที่คุณก่อเนี่ย ไม่เบาเลยนะ”
เย่อิงมองหลินโม่ น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าเยาะเย้ยหรือแค่พูดตามความจริง
หลินโม่ยักไหล่ ใช้ส้อมชี้ไปที่ผู้โจมตีสามคนที่ตกใจจนกลายเป็นคนโง่ไปแล้ว
“ก็ยังมีคนไม่เชื่อเรื่องผีสางอยู่นี่”
ริมฝีปากแดงของเย่อิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นชา ในที่สุดเธอก็หันสายตาไปมองความมืดรอบๆ
“ฉันขอเตือนพวกแกทุกคน ให้เก็บความคิดที่ไม่ควรมีนั่นซะ”
เสียงของเธอส่งไปทั่วทั้งลานกว้างอย่างชัดเจน
“อย่าว่าแต่เศษเหล็กในมือพวกแกเลย ต่อให้เป็นฉัน…”
ยังไม่ทันพูดจบ เปลวไฟสีส้มแดงกลุ่มหนึ่ง ก็ลุกโชนขึ้นจากความว่างเปล่าบนฝ่า
