“ผมมีแกนคริสตัล!”
ฝูงชนเริ่มวุ่นวาย
ชายร่างผอมสูงในชุดโค้ตสีดำที่ถูกพลังจิตสะท้อนกลับจนใบหน้าซีดเผือดคนนั้น ก็กุมหน้าอกเดินออกมา
เขาไม่กล้าสบตาหลินโม่ แค่ก้มหน้า หยิบแกนคริสตัลสองเม็ดออกมาจากกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา
เม็ดหนึ่งคล้ายกับของพี่หู่ ส่วนอีกเม็ดเล็กกว่า เกือบจะมีขนาดเท่าเล็บนิ้ว
หลินโม่รับมาอย่างไม่แสดงสีหน้า
แล้วก็ให้บะหมี่ชามใหญ่กับเขาไปเช่นกัน
ชายคนนั้นรับบะหมี่มา รีบหดกลับเข้าไปในเงามืดเหมือนหนีอะไรบางอย่าง
เมื่อประตูแห่งการซื้อขายเปิดออกแล้ว ก็ไม่สามารถปิดลงได้อีก
ผู้รอดชีวิตทยอยกันเดินออกมา
บางคนหยิบเครื่องประดับทองคำที่เก็บสะสมมานานออกมา บางคนก็หยิบแกนคริสตัลขนาดต่างๆ ออกมา
หลินโม่รับหมด
ทองคำ เขาใช้ตาชั่งดิจิตอลชั่งน้ำหนัก กะปริมาณให้ตามสมควร
แกนคริสตัล เขารับมาโดยตรง ให้ตามความรู้สึก
ในไม่ช้า ใต้เคาน์เตอร์ข้างเท้าของเขา ก็มีกองเครื่องประดับสีทองอร่ามและแกนคริสตัลสีต่างๆ กว่าสิบเม็ดกองอยู่
ส่วนบะหมี่หม้อใหญ่นั้น ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งลานกว้าง เปลี่ยนจากบรรยากาศที่ตึงเครียดเหมือนจะฆ่ากันตาย กลายเป็นโรงอาหารกลางแจ้งที่หอมกรุ่น
มีเพียงชายสามคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ที่ถูกทุกคนลืม
ความหวังของพวกเขา กำลังถูกกลืนกินจนหมดสิ้นทีละน้อย
ชายร่างกำยำมองคนที่ถือชามบะหมี่ร้อนๆ ใบหน้าแสดงออกถึงความสุข รู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม
ทำไม?
ทำไมพวกเขาถึงได้กิน?
แค่เพราะว่าเขาลงมือก่อน?
ความแ
