ค้นและความบ้าคลั่งอย่างถึงที่สุด ก่อตัวขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
เขายกศีรษะขึ้นทันที ดวงตาสีเลือดจ้องเขม็งไปที่ผู้รอดชีวิตร่างผอมคนหนึ่งที่เพิ่งแลกของเสร็จ กำลังจะหันหลังกลับ
ในมือของคนนั้น กำลังถือชามบะหมี่ที่ส่งไอร้อนกรุ่นอยู่
“กูไม่ได้กิน พวกมึงก็อย่าหวังว่าจะได้กิน!”
เขาบ้าคลั่งไปแล้ว กระโดดขึ้นจากพื้น พุ่งเข้าใส่ผู้รอดชีวิตคนนั้น
เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วเกินไป
ผู้รอดชีวิตคนนั้นไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกกระแทกล้มลงกับพื้น ชามบะหมี่ในมือหลุดลอยออกไป
เพล้ง—
บะหมี่และน้ำซุปร้อนๆ หกราดเต็มพื้น
กลิ่นหอมยั่วยวนนั้น เปื้อนฝุ่นดินในทันที
“อ๊า! บะหมี่ของข้า!”
ผู้รอดชีวิตร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ไม่ใช่เพราะถูกกระแทกล้ม แต่เป็นเพราะบะหมี่ชามนั้นที่หกไป
ชายร่างกำยำกลับไม่สนใจ เขาเหมือนหมาบ้า หมอบลงกับพื้น ใช้มือโกยบะหมี่ที่ปนเปื้อนกรวดทรายนั่น ยัดเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง
“หยุดนะ!”
เสียงตะโกนดังก้อง คือพี่หู่
เขาวางชามในมือลง ในดวงตาเต็มไปด้วยแววเหี้ยมโหด
ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่กำลังกินบะหมี่อยู่ ก็หยุดการกระทำ ใช้สายตาที่เย็นชาและโกรธเกรี้ยว มองไอ้บ้าที่ทำลายกฎนั่น
หลินโม่ก็หยุดตักบะหมี่เช่นกัน
เขาพิงกรอบประตู มองดูเรื่องตลกนี้อย่างเงียบๆ ใบหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆ
ในตอนนั้นเอง
เปลวไฟสายหนึ่ง สว่างวาบขึ้นจากความมืดตรงหัวมุมถนน
พรึ่บ
เสียงทึบเบาๆ
ชายร่างกำยำที่กำลังหมอบกินอย่างบ้าคลั่งนั้น การกระทำหยุดชะงักทันที
