เปลวไฟเล็กๆ กลุ่มหนึ่ง ลุกโชนขึ้นที่กลางหลังของเขา แล้วก็ขยายใหญ่อย่างรวดเร็ว
“อึก…”
เขายังไม่ทันได้ร้องโหยหวนสักแอะ ร่างทั้งร่างก็กลายเป็นถ่านในเปลวไฟสีส้มแดงนั่นอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็กลายเป็นเถ้าถ่านที่ลอยฟุ้ง
แม้แต่เพื่อนอีกสองคนที่ตกใจจนกลายเป็นคนโง่ ก็ถูกสะเก็ดไฟที่กระเด็นไปโดนจุดติดไฟ เดินตามรอยเขาไป
ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที
คนเป็นๆ สามคน ก็หายไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง
บนลานกว้าง กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
ทุกคนมองไปยังหัวมุมถนนที่มืดมิดนั่น
ร่างของเย่อิง ไม่รู้ว่าไปปรากฏตัวอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่
ทุกคนแข็งทื่ออยู่กับที่ สายตาสลับไปมาระหว่างร่างที่ร้อนแรงตรงหัวมุมถนนกับกองเถ้าถ่านสามกองบนพื้น
“ฉันเกลียดคนทำลายกฎ”
เสียงของเย่อิงเย็นชา แต่ไม่ได้พูดกับหลินโม่
เธอพูดกับผู้รอดชีวิตทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่บนลานกว้าง เป็นการยื่นคำขาดครั้งสุดท้าย
หลินโม่หยิบโค้กกระป๋องหนึ่งออกมาจากตู้เย็น
ไม่ได้ดื่ม แต่โยนไปทางเย่อิงตามใจชอบ
โค้กวาดเส้นโค้งในอากาศ ทะลุผ่านม่านพลังที่มองไม่เห็นนั่นไปได้
เย่อิงเผลอยื่นมือออกไปรับ ความเย็นจากตัวกระป๋องทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย
เธอมองหลินโม่
หลินโม่ไม่ได้พูดอะไร แค่หยิบทัพพีใหญ่ขึ้นมา คนบะหมี่ที่เหลือในหม้อต่อ ส่งสัญญาณว่าการซื้อขายสามารถดำเนินต่อไปได้
เย่อิงกำกระป๋องที่เย็นเฉียบไว้แน่น ไม่ได้ดื่มทันที แต่หันหลังพิงกำแพงข้างๆ ดวงตาที่เฉียบคมคู่นั้นกว
