ร้อยกรัมแลกได้แค่ชุดสามชิ้น บะหมี่ โค้ก กับล่าเถียว
หลินโม่นึกในใจ ทองคำสามแท่งนั่นก็หายไปจากมือของเย่อิงในทันที
พร้อมกันนั้น เขาก็ยื่นถุงที่เต็มไปด้วยอาหารนั่นออกไป
การซื้อขายหนึ่งครั้ง เสร็จสิ้นลงอย่างง่ายดายท่ามกลางสายตาของทุกคน
เย่อิงรับอาหาร ไม่ได้อยู่นานแม้แต่วินาทีเดียว หันหลังเดินจากไป ในไม่ช้าก็หายลับไปในความมืดที่เธอมา
เธอมาอย่างกะทันหัน ไปอย่างเด็ดขาด
แต่กลับเปลี่ยนสถานการณ์ในสนามโดยสิ้นเชิง
ตอนนี้ สายตาของทุกคนกลับมาจับจ้องที่หลินโม่อีกครั้ง
เพียงแต่ครั้งนี้ ในสายตานั่นไม่มีการหยั่งเชิงและจิตสังหารอีกต่อไป เหลือเพียงความปรารถนาที่บริสุทธิ์ที่สุด และความยำเกรงเล็กน้อย
หลินโม่พิงกรอบประตู ใช้ส้อมเคาะขอบหม้อใบนั่น เกิดเสียงดัง “แก๊งๆ”
“เอาล่ะ เรื่องแทรกซ้อนจบแล้ว”
“ตอนนี้ถึงตาพวกคุณแล้ว กติกาเข้าใจกันหมดแล้วใช่ไหม?”
“ทองคำ หรือไม่ก็แกนคริสตัล แลกของกิน”
เขาชี้ไปที่ชายสามคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
“แน่นอน ยกเว้นพวกเขา”
ชายสามคนที่ถูกริบสิทธิ์นั่น กลายเป็นจุดสนใจของทุกสายตาบนลานกว้าง
โดยเฉพาะชายร่างกำยำที่ยิงปืน สีเลือดบนใบหน้าของเขาจางหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงสีเทาเหมือนคนตาย
กลิ่นหอมที่เดือดพล่านในหม้อนั่น ทุกวินาทีคือการเชือดเฉือนจิตใจของเขา
เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
ชายคนนั้นโยนปืนลูกซองทำเองในมือทิ้ง ล้มลุกคลุกคลานไปที่เส้นแบ่งเขตที่มองไม่เห็นนั่น
“คุณเจ้าของร้าน ผมผิดไปแล้ว! ผ
