ูปปั้นสามตัว
ความหวาดกลัว กำลังคืบคลานจากฝ่าเท้าขึ้นมาทั่วร่างทีละนิ้ว
คนที่ซุ่มอยู่ในเงามืดคนอื่นๆ ก็กลั้นหายใจเช่นกัน
เศษเหล็กที่กระจัดกระจายบนพื้น ทุบทำลายความหวังสุดท้ายในใจของพวกเขาจนแหลกละเอียด
ชายหนุ่มตรงหน้านี้ ไม่ใช่ตัวตนที่พวกเขาจะสามารถต่อกรด้วยกำลังได้เลย
โชคดีที่ชายร่างผอมสูงลงมืออย่างแนบเนียน ไม่อย่างนั้นถ้ารอบข้างรู้ว่าแม้แต่ผู้ปลุกพลังยังต้องพ่ายแพ้ คงจะคุกเข่าไปนานแล้ว
กลิ่นหอมที่เดือดพล่านในหม้อนั่น ตอนนี้ไม่ใช่สิ่งยั่วยวนอีกต่อไป แต่กลับเหมือนยันต์เร่งตาย ที่ทรมานเส้นประสาทที่ตึงเครียดของพวกเขาอยู่ตลอดเวลา
หลินโม่กินไส้กรอกแท่งนั้นหมด ใช้ส้อมคนในหม้อตามใจชอบ ทำให้กลิ่นหอมนั้นยิ่งเข้มข้นขึ้น
เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่กลับทำให้ทุกคนรู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น
ในขณะที่บรรยากาศที่ตึงเครียดนี้กำลังจะทำให้คนบ้าคลั่ง
ต็อก, ต็อก, ต็อก…
เสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังเป็นจังหวะใสกังวาน ดังมาจากส่วนลึกของความมืดในย่านนั้น จากไกลมาใกล้
ในซากปรักหักพังแห่งนี้ เสียงแบบนี้โดดเด่นยิ่งกว่าเสียงปืนเสียอีก
หัวใจของทุกคนเต้นกระตุกอย่างแรง หันขวับไปมองทิศทางที่เสียงดังมาพร้อมกัน
ร่างสูงโปร่งที่ร้อนแรงร่างหนึ่ง ค่อยๆ เดินออกมาจากความมืด
ผมยาวลอนสีไวน์แดง ชุดหนังสีดำที่ตัดเย็บพอดีตัว และใบหน้าที่เย้ายวนและโดดเด่นนั่น
คือเย่อิง!
