บทที่ 9 – ทั้งเมืองอยากอาหารจนน้ำลายไหล
กลิ่นหอมของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแพร่กระจายอย่างบ้าคลั่งในซากเมืองที่เงียบสงัด
มันลอดเข้าไปในท่อระบายน้ำที่แตกหัก ปีนขึ้นไปบนตึกสูงที่ใกล้จะพังทลาย แทรกซึมเข้าไปในหลุมหลบภัยใต้ดินที่ปิดสนิท
ลึกเข้าไปในเมือง ในห้องลับที่ถูกปิดตายด้วยแผ่นเหล็กหนา ชายคนหนึ่งที่กำลังหลับตาทำสมาธิอยู่ก็พลันลืมตาขึ้น จมูกของเขากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
ณ มุมใดมุมหนึ่ง ผู้รอดชีวิตที่กำลังประทังชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก ไม่ว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งหรือผู้อ่อนแอ ในวินาทีที่ได้กลิ่นนี้ ก็ถูกปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่สุดในท้องขึ้นมา
ความหิว
ความหิวที่สามารถเผาผลาญสติให้มอดไหม้ได้
…
“เร็วเข้า!”
พี่หู่กดตัวต่ำ เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปตามแนวกำแพงเตี้ยๆ ที่พังทลาย
การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและระแวดระวัง ดวงตาที่กร้านโลกในวันสิ้นโลกคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ อย่างต่อเนื่อง สำรวจทุกซอกทุกมุมที่อาจมีอันตรายซ่อนอยู่
ชายหนุ่มใส่แว่นกับเสี่ยวลิ่วตามติดอยู่ข้างหลัง ทั้งสองคนถือปืน คอยระวังด้านข้างอย่างตึงเครียด
กลิ่นหอมนั้นเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ทำให้สมาธิของพวกเขารวบรวมได้ยากมาก
อยากกิน
อยากกินเหลือเกิน
พวกเขาไม่เคยปรารถนาที่จะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักชามมากเท่านี้มาก่อน!
“พี่หู่ อยู่ข้างหน้า!”
ชายหนุ่มใส่แว่นกดเสียงที่สั่นเทาของตัวเองลง ชี้ไปทางหัวมุมถนน
ต้นตอของกลิ่นหอมอยู่ที่นั่น
ทั้งสามคนสบตากัน ลด
