ความเร็วฝีเท้าลง ย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
ด้านหลังกำแพง เป็นลานกว้างที่ค่อนข้างเปิดโล่ง
สุดปลายลาน มีร้านค้าเล็กๆ แห่งหนึ่งกำลังส่องสว่างด้วยแสงไฟจากหลอดไส้ที่สว่างจ้า
แสงนั้น ในเมืองที่ถูกความมืดมิดกลืนกินแห่งนี้ ช่างดูโดดเด่นและอบอุ่นอย่างประหลาด
กลิ่นหอมที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ ลอยออกมาจากร้านค้านั้น
ผ่านประตูร้านที่เปิดอยู่ พวกเขามองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า มีหม้อไฟฟ้าขนาดใหญ่ใบหนึ่งตั้งอยู่ที่ประตู ในหม้อน้ำซุปสีน้ำตาลแดงกำลังเดือดพล่าน เส้นบะหมี่สีเหลืองทองและไส้กรอกสีแดงลอยขึ้นลงอยู่ในนั้น
ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดลำลอง กำลังพิงกรอบประตูอย่างเกียจคร้าน ท่าทางสบายๆ ของเขาไม่เข้ากับโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง
กับดัก!
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของพี่หู่
มันโจ่งแจ้งเกินไป
มันผิดปกติเกินไป
นี่ไม่ใช่ท่าทางที่ผู้รอดชีวิตควรจะมีเลยแม้แต่น้อย นี่มันเหยื่อล่อที่นายพรานวางไว้ชัดๆ รอแค่ให้เหยื่อที่หิวจนตาลายเข้ามาติดกับเอง
ชายหนุ่มใส่แว่นกับเสี่ยวลิ่วที่อยู่ข้างๆ ก็คิดถึงจุดนี้เช่นกัน
ทั้งสองคนหายใจหอบถี่ จ้องเขม็งไปที่หม้อนั่น ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลง แต่กลับไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว
เหตุผลกำลังเตือนอย่างบ้าคลั่ง แต่สัญชาตญาณของร่างกายกลับกรีดร้อง
ท้องของเสี่ยวลิ่วร้อง “โครก” ออกมาเสียงดัง ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงัดนี้ มันดังเป็นพิเศษ
ใบหน้าของพี่หู่มืดครึ้มจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา
