ในตอนนั้นเอง หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาของรถยนต์ร้างที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เหมือนมีอะไรบางอย่างขยับ
ไม่ใช่ซอมบี้
ในเงามืด ชายร่างผอมสูงสวมเสื้อโค้ตสีดำคนหนึ่ง กำลังหมอบอยู่ในท่าซุ่มโจมตีเช่นกัน
อีกฝ่ายดูเหมือนจะสังเกตเห็นการสอดส่องของเขา ร่างกายแข็งทื่อไปเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ทำมือเป็นสัญญาณ “จุ๊ๆ” มาทางพี่หู่
หัวใจของพี่หู่ดิ่งวูบลงทันที
ไม่ใช่แค่พวกเขา!
เขารีบละสายตากลับมา บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วใช้มุมมองใหม่สำรวจลานกว้างที่ดูเหมือนจะสงบสุขนี้อีกครั้ง
ในไม่ช้า เขาก็พบอะไรมากขึ้น
หน้าต่างชั้นสองของตึกที่พังทลายทางซ้าย มีเงาคนลางๆ
ทางเข้าซอยเล็กๆ ทางขวา หลังกองขยะ มีแสงโลหะสะท้อนออกมา
แม้แต่ข้างหลังพวกเขาไม่ไกล หลังกำแพงอีกฝั่ง ก็มีเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ดังมา
ไม่ใช่แค่กลุ่มเดียว
มีอย่างน้อยสี่กลุ่ม!
ทุกคนก็เหมือนกับพวกเขา ถูกกลิ่นหอมมรณะนี้ดึงดูดมา แล้วก็ถูกฉากที่ประหลาดนี้ทำให้ตกตะลึง ไม่ได้นัดหมายแต่กลับเลือกที่จะซุ่มดูสถานการณ์เหมือนกัน
ในอากาศ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร และกลิ่นดินปืนที่อันตรายยิ่งกว่า
เป้าหมายของทุกคน คือร้านเล็กๆ นั่น ชายคนนั้น และหม้อใบนั้น
แต่ก่อนหน้านั้น พวกเขาต่างหากที่เป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของกันและกัน
ใครเคลื่อนไหวก่อน ก็อาจจะกลายเป็นเป้าของทุกคน
เสี่ยวลิ่วกับชายหนุ่มใส่แว่นก็สังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ปกติเช่นกัน ใบหน้าของทั้งสองคนซีด
