ึ้นหลายส่วน
ในเงามืดฝั่งตรงข้าม ชายร่างผอมสูงคนนั้นเลียริมฝีปากที่แห้งแตก ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
“ขายยังไง?”
“ง่ายมาก”
หลินโม่กลืนของในปากลงไป ตบมือ
“ทองคำ หรือไม่ก็แกนคริสตัล”
ชายร่างผอมสูงชะงักไป นี่มันหมายความว่ายังไง
แกนคริสตัลยังพอเข้าใจได้ นั่นมันของมีค่าแน่นอน
แต่ทองคำ? ของนั่นกินไม่ได้ดื่มไม่ได้ ในดินแดนรกร้างนี้ มีค่าสู้แผ่นเหล็กที่เอาไว้เสริมความแข็งแกร่งให้ประตูกับหน้าต่างยังไม่ได้เลย!
“เวรเอ๊ย! ล้อพวกเราเล่นเรอะ?”
เสียงหยาบกระด้างที่อดทนไม่ไหว ดังมาจากหลังกองขยะตรงปากซอย “พวกเรา ไอ้หมอนี่มันไม่ได้คิดจะซื้อขายแต่แรก มันกำลังหยามพวกเราอยู่! บุกเข้าไปพร้อมกัน ฆ่ามันซะ ของในหม้อนั่นเรามาแบ่งกัน!”
คำพูดนี้ออกมา บรรยากาศในที่เกิดเหตุก็ยิ่งประหลาดและอันตรายมากขึ้นทันที
จิตสังหารที่มองไม่เห็นเริ่มแผ่กระจาย หลายฝ่ายกำลังชั่งน้ำหนักอย่างรวดเร็ว
แต่หลินโม่กลับยังคงสบายอารมณ์อยู่เหมือนเดิม ถึงกับคีบบะหมี่ขึ้นมาอีกคำหนึ่ง เป่าลม แล้วค่อยๆ ม้วนกิน
เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า พูดกับความมืดเบาๆ ประโยคหนึ่ง
“พวกคุณจะลองดูก็ได้”
“แต่ผมขอบอกไว้ก่อน คนที่ลงมือก่อนจะถูกตัดสิทธิ์ในการซื้อขาย!”
