เบิดออกจากช่องท้องของเขา แล้วลามไปทั่วทั้งร่างในทันที!
ราวกับมีเข็มเหล็กร้อนแดงนับล้านเล่ม ทิ่มแทงและกวนอยู่ในทุกเซลล์ของร่างกายเขาอย่างบ้าคลั่ง
กระดูกกำลังร่ำร้อง กล้ามเนื้อกำลังฉีกขาด เลือดราวกับเดือดพล่าน
ภายใต้ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส หลินโม่ล้มลงกับพื้น ร่างกายชักกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ลูกตาแดงก่ำ
เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนที่ถูกโยนเข้าไปในเครื่องบดเนื้อ กำลังถูกบดขยี้ทีละนิ้ว
แต่ที่น่าประหลาดคือ ในความเจ็บปวดถึงขีดสุดที่สามารถทำให้ใครก็ตามสติแตกได้ สติของเขากลับยังคงแจ่มชัดอยู่เล็กน้อย
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเขากำลังแตกสลาย
แต่เขาก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนเช่นกันว่า มีพลังที่อ่อนโยนและแข็งแกร่งกำลังโอบล้อมเขาไว้ ดึงเซลล์ที่กำลังจะสลายเหล่านั้นกลับคืนสู่สภาพเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า
นี่คือ “ปลอดภัยขั้นสุด” งั้นเหรอ?
เดินวนไปเวียนมาบนขอบเหวแห่งความพินาศ แต่กลับไม่เคยตกลงไปจริงๆ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน อาจจะหนึ่งนาที หรืออาจจะหนึ่งศตวรรษ
ความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากหัวใจนั้น ในที่สุดก็ลดลงราวกับกระแสน้ำ
หลินโม่นอนแผ่บนพื้น เหงื่อท่วมตัว เหมือนปลาตายที่เพิ่งถูกตักขึ้นมาจากน้ำ หอบหายใจอย่างหนัก
พักอยู่สองนาทีเต็ม เขาถึงจะพยุงชั้นวางของลุกขึ้นมาได้อย่างทุลักทุเล
แกรก
ชั้นวางของถูกบีบจนเป็นรอยมือ
หลินโมงงไปหมด ลองเหวี่ยงหมัดดู รู้สึกว่าทั้งตัวเต็มไปด้วยพ
