ต้องอยู่ที่นี่ตั้งสิบสองชั่วโมงเต็ม?
หลินโม่เหลือบมองพวกสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยข้างนอก รู้สึกขนหัวลุก
เขาลูบกระเป๋าตามสัญชาตญาณ ว่างเปล่า
เพื่อประหยัดเงิน แม้แต่บุหรี่เขาก็เลิกแล้ว
เขาขยี้ผมอย่างหงุดหงิด สายตากวาดไปทั่วร้านเล็กๆ ที่มีพื้นที่ไม่ถึงยี่สิบตารางเมตรของตัวเอง
บนชั้นวาง เต็มไปด้วยสินค้าต่างๆ
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋นคัง ซั่ว ฟู่, น้ำแร่วาฮาฮา, ไส้กรอก, ขนมปัง, บิสกิต…
ของพวกนี้เขาเหมาจากแหล่งที่ถูกที่สุด หลายอย่างใกล้จะหมดอายุแล้ว
ในโลกเดิม ของทั้งหมดนี้รวมกันก็ขายไม่ได้กี่ตังค์
เป็นขยะในปากของจางเชี่ยน ที่แม้แต่เศษเสี้ยวในบัตรเครดิตของเธอก็ยังจ่ายไม่ได้
แต่…
ถ้าหากอยู่ที่นี่ล่ะ?
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในสมองของหลินโม่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย และมันก็เติบโตอย่างบ้าคลั่งจนหยุดไม่อยู่
ในโลกวันสิ้นโลก อะไรมีค่าที่สุด?
ไม่ใช่ทอง ไม่ใช่เพชร
แต่เป็นอาหารและน้ำที่สะอาด!
ลมหายใจของหลินโม่ถี่กระชั้นขึ้นมาทันที
เขาลุกพรวดจากพื้น พุ่งไปที่ชั้นวางของ หยิบขวดน้ำแร่ธรรมดาที่สุดขวดหนึ่งขึ้นมา
ความเย็นจากขวดน้ำ ทำให้ความคิดที่สับสนของเขาชัดเจนขึ้นอย่างมาก
