น้ำขวดนี้ ในโลกของเขาขายสองหยวน
ในโลกที่ซอมบี้ครองเมืองแบบนี้ มันจะมีค่าเท่าไหร่?
แล้วไส้กรอกแท่งหนึ่งล่ะ?
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งซองที่ทำให้อิ่มท้องได้ล่ะ?
ดวงตาของหลินโม่สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัว
ความท้อแท้และสิ้นหวังจากการถูกทิ้งและถูกทวงหนี้ก่อนหน้านี้ บัดนี้ถูกความทะเยอทะยานและความปรารถนาอันร้อนแรงเผาไหม้จนหมดสิ้น!
เขานึกถึงหนี้นอกระบบสามแสนห้าก้อนนั้น
นึกถึงคำพูดของจางเชี่ยนในโทรศัพท์ที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “แกจะเอาอะไรมาให้ฉันในอนาคต?”
อนาคต?
หลินโม่หันไปมองซอมบี้ที่คำรามและพุ่งชนอยู่หน้าประตู มุมปากยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เผยให้เห็นฟันขาว
นี่ไงล่ะอนาคต!
เลิกก็เลิกไปสิวะ!
หนี้นอกระบบบ้าบออะไร!
กูจะรวยแล้ว!
ความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แล่นพล่านไปทั่วร่างเหมือนกระแสไฟฟ้า
เขาไม่ใช่หมาตกยากที่สิ้นไร้หนทางอีกต่อไปแล้ว
เขาคือซัพพลายเออร์เพียงหนึ่งเดียวในโลกวันสิ้นโลกนี้!
ร้านขายของชำโทรมๆ ที่แม้แต่สีก็ลอกหมดแล้วนี่ ไม่ใช่ของเน่าๆ อีกต่อไป มันคือเหมืองทองที่สามารถข้ามมิติได้!
หลินโม่เดินไปที่ประตู มองผ่านกระจกที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ สังเกตซอมบี้ข้างนอกอย่างสนใจ
