วันเวลาผ่านไป
สามวันผ่านไปในพริบตา
ไม่รู้ว่ากลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนกำลังยุ่งอยู่กับอะไร แต่พวกเขาไม่มาอีกแล้ว ทำให้เรือนสี่ประสานกลับมาสงบอีกครั้ง
ชีวิตของหลี่เนี่ยนฝานได้กลับสู่ความเรียบง่ายและเงียบสงบ
ในเรือนสี่ประสาน ตั้งแต่หลอดไฟ ตู้เย็น โทรทัศน์ หินวิญญาณ ผลไม้ก็มีมากมาย แล้วยังมีไก่ที่สามารถวางไข่ได้ดีมาก ไม่ใช่แค่พอกินพอใช้ แต่มีถึงขั้นอู้ฟู่ทีเดียว
เพียงแต่เมื่อชินกับการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีผู้คนพลุกพล่าน การถูกทอดทิ้งอย่างกะทันหันก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ
“จะหลงตัวมากไปแล้ว เป็นมนุษย์ปุถุชนธรรมดา ยังคาดหวังให้ผู้บำเพ็ญเซียนมาเยี่ยมเยียน ความคิดแบบนี้ไม่ไหวเลย! ไหนเลยพวกเขาจะชอบพวกเรา!” หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะเยาะตัวเอง
“ต๋าจี่น้อย วันนี้ไปทานอาหารเช้าที่เมืองลั่วเซียนกันเถอะ ได้เวลาออกไปเดินเล่นบ้างแล้ว”
“ได้สิ คุณชายว่าอย่างไรก็อย่างนั้น” ต๋าจี่ยิ้มงดงาม เก็บของนิดหน่อย แล้วจึงยืนอยู่ที่ประตูกับหลี่เนี่ยนฝาน
“แอด”
เมื่อประตูเปิดออก ทั้งสองก็เดินออกไปพร้อมกัน
“ต้าเฮย เฝ้าบ้านดีๆ ล่ะ”
เสียงของหลี่เนี่ยนฝานดังมาจากไกลๆ ตัวเดินเข้าไปในป่ากับต๋าจี่แล้ว
ต้นฤดูใบไม้ร่วง แสงอาทิตย์ยามเช้าม
