าพร้อมกับลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดมากระทบร่างกาย แต่กลับมาพร้อมกับความหนาวเย็น
ทั้งสองเดินเหยียบใบไม้บนพื้นไปอย่างช้าๆ ลงจากภูเขา มุ่งหน้าสู่เมืองลั่วเซียน
ไม่นานก็มาถึงร้านแผงลอยที่คุ้นเคย
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เถ้าแก่ เหมือนเดิม ซาลาเปาเข่งนึง เต้าหู้สองชาม”
“อ้าว คุณชายหลี่ ลูกค้าเก่า ยินดีต้อนรับ!” เถ้าแก่รีบเก็บโต๊ะ เช็ดม้านั่ง เชิญหลี่เนี่ยนฝานนั่งลง “รอสักครู่ ข้าจะยกมาให้ท่านเดี๋ยวนี้”
ไม่นานอาหารเช้าร้อนๆ ก็ถูกวางลงบนโต๊ะ
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มหยิบน้ำส้มสายชูขวดเล็กๆ และจานรองออกมาวางลงบนโต๊ะเงียบๆ
ดวงตาของต๋าจี่พลันเปล่งประกาย พูดด้วยความประหลาดใจ “คุณชาย ท่านนำสิ่งนี้มาด้วย”
“ใช่ ต๋าจี่น้อยชอบกินน้ำส้มสายชู ข้าย่อมต้องพกติดตัวมาด้วย” หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม
ต๋าจี่ซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ดวงตางามจ้องมองหลี่เนี่ยนฝานเนือยนิ่ง ราวกับมีคลื่นน้ำไหลผ่าน “คุณชาย ท่านดีกับข้าจริงๆ”
พลังนี้…รุนแรงไร้เทียมทาน!
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกกินไม่ลง รีบพูดว่า “เอาล่ะ ไม่ต้องคิดมากแล้ว ข้าไม่ค่อยชอบชุดอาหารนี้ ใส่น้ำส้มสายชูกินคู่กับเสี่ยวหลงเปาค่อยอร่อยขึ้นมาหน่อย อีกอย่างอาหารจำพวกแป้งจิ้มกับน้ำส้มสายชูก็ช่วยย่
