?”
เขาโกรธเกรี้ยวยากจะระงับ แววตาเคร่งขรึม “พ่อของข้าปฏิบัติต่อพวกเขาในฐานะแขก ปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความสุภาพสูงสุดในประเทศของเรา ทั้งยังให้สิทธิพิเศษแก่พวกเขามากมาย แต่กลับไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย พวกเขายังมีประโยชน์อะไรอีก!”
องครักษ์สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือด รีบพูดว่า “องค์ชาย ท่านอย่าพูดแบบนั้นสิ! พวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเซียน มีพลังยิ่งใหญ่มหาศาล หากพวกเขาได้ยิน คงเป็นเรื่องร้ายแรง!”
“พวกเขาบอกเองว่า ไม่สามารถทำร้ายคนได้ตามใจชอบ และยิ่งไม่สามารถเข้าร่วมในสงครามมนุษย์ได้! อย่างไรข้าก็เป็นองค์ชาย พวกเขาจะกล้าทำอะไรข้า?” คุณชายยิ้มเหยียดหยาม “ให้ช่วยเราปราบพวกโจรก็ไม่กล้า ให้ช่วยหายารักษาโรคระบาดก็ทำไม่ได้! ช่างไร้ประโยชน์เสียนี่กระไร!”
“องค์ชาย ผู้บำเพ็ญเซียนไม่ข้องเกี่ยวทางโลก หมายกลายเป็นเซียนบรรลุเต๋า ย่อมไม่มีทางให้ผลจากกรรมทางโลก ส่งผลต่อการบำเพ็ญของพวกเขา”
องครักษ์ส่ายหน้ายิ้มขื่น แล้วพูดต่อ “แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็มีเวทมนตร์ ฝนตกต้องตามฤดูกาลยังต้องพึ่งพวกเขา อีกทั้ง…ข้าน้อยคิดว่า ข่าวโรคระบาดเพิ่งแพร่กระจายมาถึง ยังห่างไกลจากเรา ไม่ต้องกังวลไปพ่ะย่ะค่ะ”
คุณชายเหลือบมองเขาเบาๆ “วางแผนล่ว
