งหน้าเป็นรากฐานของการอยู่รอดของประเทศ เจ้าไม่ต้องคิดมากได้ แต่ข้าต้องคิดให้ดี!”
องครักษ์กล่าวต่อ “องค์ชาย ผู้บำเพ็ญเซียนกลุ่มนั้นบอกว่าหากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ พวกเขาสามารถช่วยชีวิตท่านกับองค์จักรพรรดิได้”
“หากถึงตอนนั้นจริง ข้าไม่ต้องการให้พวกเขาช่วย ปล่อยให้ข้าตายไปพร้อมกับประชาชนของข้าเถอะ!”
คุณชายโบกมือ ไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้ แล้วเดินไปตามถนน
ที่ร้านแผงลอยก่อนหน้านี้
หลี่เนี่ยนฝานกับต๋าจี่เช็ดปาก
หลี่เนี่ยนฝานหยิบเศษเงินออกมาจำนวนหนึ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เถ้าแก่ เก็บเงิน”
“ได้เลย ขอบใจคุณชายหลี่” เจ้าของร้านรับเงินไปอย่างมีความสุข แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า “อ้อจริงสิ ข้านึกขึ้นได้ว่าระยะนี้มีคุณชายท่านหนึ่งมาถามถึงท่าน ไล่ถามหลายบ้านในเมืองลั่วเซียนเลย”
หลี่เนี่ยนฝานสีหน้างุนงง “ถามหาข้า?”
เถ้าแก่ตอบ “ใช่ แต่ข้าลองสังเกตดูแล้ว ไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไร คุณชายท่านนั้นดูแล้วไม่ธรรมดา แต่ค่อนข้างสุภาพทีเดียว”
เวลานี้เถ้าแก่ร้านชะงัก มองไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง รีบกระซิบเตือนเบาๆ “คุณชายหลี่ นั่นไงพวกเขา”
หลี่เนี่ยนฝานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เห็นชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีขาว บนศีรษะสวมกวานกำลังเด
