่าละลายในปาก ไก่ในโลกบำเพ็ญเซียนแตกต่างไปจริงๆ”
วิหคเพลิงสูดจมูกดมกลิ่น กลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ เหลือบมองมาที่นี่ไม่หยุด
แม้จะอยากกิน แต่ในใจกลับยังคงหยิ่งยโส “เหอะๆ ข้าน่ะ ชิชะ ไข่ของข้าหรือจะเทียบกับไข่ที่เกิดจากไก่ป่าในโลกมนุษย์ได้อย่างไร? นี่เจ้ากำลังดูถูก เจ้าเข้าใจหรือไม่? หากไม่ใช่เพราะความหยาบคายของเจ้า ไม่ว่ายังไงข้าก็ไม่ร่วมมือกับเจ้า!!
แล้วก็ ดูเหมือนว่าอาหารของเจ้าขาใหญ่ผู้นี้ก็ไม่เท่าไหร่ ปลาธรรมดาตัวหนึ่งกับข้าวต้มหนึ่งชาม อาหารที่ล้ำค่าที่สุดก็คือไข่ของข้า จิๆๆ”
แต่เมื่อเห็นหลี่เนี่ยนฝานจ้องมองตนก็ตกใจ ตีปีกสองสามครั้ง ในใจกรีดร้อง “ข้าผิดไปแล้วลูกพี่ขาใหญ่ อย่าฆ่าข้าเลย”
“เกือบลืมไปเลย ข้ามีอีกหนึ่งปากท้องมาเพิ่มแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานยกชามข้าวต้มไปไว้หน้าไก่งวง “กินซะ อิ่มแล้วจะได้มีแรงออกไข่มากๆ”
วิหคเพลิงส่ายหัวอย่างหวาดกลัว รอจนกระทั่งหลี่เนี่ยนฝานหันหลังจากไป มันจึงมองไปที่ข้าวต้มสีขาวตรงหน้า
“ยามอยู่โลกเซียนข้ากินแต่น้ำค้างหยก แต่เจ้าให้ข้าวต้มข้า? จะทำได้อย่างไร”
มันยังคงพร่ำบ่นอย่างทระนงตน จากนั้นก็สูดจมูกดมกลิ่น อ้าปากดื่มอึกหนึ่ง
เอ๊ะ? ทำไมอร่อยขนาดนี้?
นี่คือข้าวต้
