มจริงๆ หรือ?!
ก็ได้ อย่างน้อยเรื่องอาหาร ก็ไม่ขาดทุน!
…
ใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปทางตะวันตกของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงหลายหมื่นลี้
บัณฑิตผู้หนึ่งนั่งอยู่ในโรงน้ำชา มือถือแผ่นไม้ไผ่ มองดูโรงน้ำชาที่ว่างเปล่าด้วยความตกตะลึง สติหลุดลอย
บนแผ่นไม้ไผ่เขียนว่า ‘บันทึกท่องประจิม’
ทว่ายามนี้กลับไร้ผู้ฟัง
นอกโรงน้ำชาเต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงกรีดร้องโหยหวน เสียงสะอื้นร่ำไห้ และเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ส่วนมากเป็นเสียงฝีเท้าที่ฟังดูอลหม่าน
ชายชราผมหงอกขาวมองไปที่บัณฑิต อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาพูด “เจ้าหนุ่ม ไปเถอะ ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว”
บัณฑิตอดถามไม่ได้ “ข้ายังเล่าเรื่องไม่จบ เหตุใดคนฟังน้อยลงทุกที”
เขาถามชายชรา แต่ก็ดูเหมือนเขาถามตัวเอง
ชายชราส่ายหัว ทอดถอนใจ “เกิดโรคระบาด ขาดแคลนอาหาร มีทั้งคนอดตายและป่วยตาย จะมีใครสนใจเรื่องเล่าอีก รีบไปได้แล้ว!”
บัณฑิตถามด้วยสติล่องลอย “เรื่องเล่าของข้าแฝงด้วยสัจธรรม ยังกลัวโรคระบาดอะไรอีก?”
ชายชราตะลึงงัน พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คนจะตาย ยังต้องการสัจธรรมใด? สัจธรรมกินได้หรือ? สัจธรรมรักษาโรคได้หรือ?”
บัณฑิตม่านตาหดวูบ ราวกับสูญเสียจิตวิญญาณ พูดอะไรไม่ออก
คำว่าตายคำเด
