ียว สัมผัสถึงส่วนลึกในใจของเขา
เวลานี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาพยุงชายชรา “ท่านพ่อ รีบหนีกันเถอะ เจ้าบัณฑิตนี่สติไม่ดี อย่าไปสนใจเลย”
ไม่นาน โรงน้ำชาก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
เมิ่งจวินเหลียงนั่งตรงนั้นอยู่นาน ในหัวก้องเสียงหวึ่งๆ คำพูดของชายชราวนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตลอดทางเขาได้มองเห็นทิวทัศน์มามาก เรียกได้ว่าเห็นทุกสิ่งอย่างในโลกใบนี้
ทั้งเมืองที่เจริญรุ่งเรือง ทั้งซากปรักหักพังมากมาย ได้พบคนดีๆ และได้พบกับปีศาจดุร้าย ทุกครั้งล้วนได้ตื่นรู้ในสิ่งใหม่เสมอ และสัจธรรมฟ้าดินที่ตนเข้าใจก็ทำให้ผู้คนเข้าใจและเลื่อมใส
เขาคิดว่าตนเข้าใจวิถีแห่งฟ้าดินได้อย่างสมบูรณ์แล้ว สามารถเผยแผ่วิถีแห่งฟ้าดินไปทั่วโลกบำเพ็ญเซียน เพื่อให้สรรพชีวิตได้เป็นอิสระจากทะเลทุกข์ ไปสู่หนทางแห่งการหลุดพ้น
ทว่ายามนี้ เขาพบว่าตนเองคิดผิด
เขาหลับตาลง คำพูดของหลี่เนี่ยนฝานเริ่มดังก้องอยู่ในใจ
‘ธรรมชาติมีวัฏจักร วิถีอายุวัฒนะนั้นเป็นไปไม่ได้’
‘ตะวันขึ้นจันทราลับ เกิดแก่เจ็บตาย นี่เป็นหลักของธรรมชาติ แม้แต่สัจธรรมของโลกเจ้ายังไม่เข้าใจ แล้วจะแสวงหาวิถีของตนเองได้อย่างไร’
แม้แต่ในบันทึกท่องประจิม พระถังซัมจั๋งก็กล่าวไว้ในต
