แม่นางไป๋ หวังว่าจะมีวาสนาได้พบกันใหม่ จูหลานประสานมือคารวะไป๋หลิง
เดี๋ยวก่อน ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า ไป๋หลิงรีบเรียกจูหลานไว้
ได้ยินแบบนี้ จูหลานชะงัก
นี่… ไม่ต้องหรอก ข้าไปคนเดียวได้ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป จูหลานส่ายหน้า
พูดจบ นางก็เหลือบมองเย่หนานที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอาบแดดอยู่อย่างระแวดระวัง
ไม่ใช่แค่นาง แม้แต่ไป๋หลิง กู้เฉิน และคนอื่นๆ ก็ลอบมองเย่หนานที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้
วางใจเถอะ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว เพื่อนช่วยเพื่อนเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ แบบนี้จะได้มีคนคอยดูแลกันด้วยไง ไป๋หลิงเห็นเย่หนานนิ่งเฉย ก็ตาเป็นประกาย
งั้น… ก็ได้ จูหลานเห็นเย่หนานไม่ห้าม ก็ตาเป็นประกายเช่นกัน
มีไป๋หลิงอยู่ด้วย นางก็ปลอดภัยขึ้นเยอะ
ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เย่หนานคงไม่ทิ้งไป๋หลิง และคงช่วยนางพ่วงไปด้วย
รอข้าเดี๋ยว พูดจบ ไป๋หลิงก็วิ่งไปหาหลิงหลงที่นอนอาบแดดอยู่เหมือนกัน
ไป๋หลิงย่อตัวลง จับมือเล็กๆ ของหลิงหลงแล้วยิ้มหวาน ศิษย์พี่ใหญ่ ขอตุ๊กตาไม้ให้ข้าสักตัวสิ
เอ้า หลิงหลงก็ใจดี ลืมตาขึ้น หยิบตุ๊กตาไม้ออกมาสองตัวยื่นให้ไป๋หลิง
ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ ไป๋หลิงลุกขึ้นลูบหัวหลิงหลงเบาๆ
หลิงหลงไม่ได้ขัดขืน นาง
