น่ใจนะว่าไม่ได้อำข้าเล่น มู่เป่ยเฉินพูดไม่ออก
กลับเป็นกู้เฉินที่ดูกระตือรือร้น
อยู่นิ่งๆ ไปเลย ของเขามันคนละอย่างกับพวกเจ้า เย่หนานปรายตามองกู้เฉิน
ได้ยินดังนั้น กู้เฉินหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย
แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เย่หนานขี้เกียจสนใจ นอนอืดต่อ
มีเพียงมู่เป่ยเฉินที่สงสัย ฟังจากคำพูดของเย่หนาน ดูเหมือนศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นจะมีเคล็ดวิชาแบบนี้เหมือนกัน และดูเหมือนจะเป็นของจริงเสียด้วย
ในโลกนี้มีเคล็ดวิชาแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย มู่เป่ยเฉินคิดในใจ
ท่านอาจารย์ ข้าอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกขอรับ มู่เป่ยเฉินขออนุญาตเย่หนาน
อยู่ที่นี่เห็นสมบัติล้ำค่าเต็มไปหมดแต่แตะต้องไม่ได้ มันทรมานใจเหลือเกิน
ตามสบาย เย่หนานตอบสั้นๆ
ได้รับอนุญาต มู่เป่ยเฉินก็ถอนหายใจโล่งอก
นึกว่าเย่หนานจะกักบริเวณซะอีก
เขาจึงเดินยิ้มร่าเข้าไปหาหลิงหลง
การกระทำของไป๋หลิงก่อนหน้านี้ เขาเห็นเต็มสองตา
ตุ๊กตาไม้เชียวนะ นั่นคือเหตุผลหลักที่เขามาที่นี่ นึกไม่ถึงว่าจะได้วาสนาใหญ่กว่านั้นอีก
หลิงหลงที่กำลังหลับตาพริ้มอาบแดด จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว
เพราะ… จมูกเล็กๆ ของนางได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยมา
หลิงหลงลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย เห็น
