่า “คุณชายหลี่ ไก่ตัวนี้ออกไข่ได้ ช่างหายากยิ่ง ฆ่าไปก็น่าเสียดาย อีกอย่างพวกเราก็มีเรื่องด่วนกะทันหัน ต้องรีบกลับ เกรงว่าคงไม่อาจอยู่กินได้”
กู้ฉางชิงก็รีบเอ่ย “ใช่แล้ว คุณชายหลี่ ข้าก็ต้องรีบกลับเช่นกัน คุณชายหลี่โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”
หลี่เนี่ยนฝานเก็บมีดลงอย่างไม่เป็นที่สังเกต แล้วพูดว่า “ละอายใจยิ่งนัก ทั้งที่เชิญพวกท่านทานอาหารแล้ว”
พวกเหยาเมิ่งจีทั้งสามยกมือคำนับพร้อมกันและกล่าวว่า “คุณชายหลี่เกรงใจแล้ว พวกข้าขอลาก่อน”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ติดไว้ก่อน คราวหน้าจะชดเชยให้พวกท่าน”
เขาชะงัก ทันใดนั้นก็แบ่งน้ำผึ้งสองขวด พร้อมไข่สองฟองมอบให้เหยาเมิ่งจีและกู้ฉางชิง
“มื้อนี้กินไม่ได้ ถือว่ายืมดอกไม้ถวายพระ หากไม่รังเกียจ พวกท่านก็รับไข่กับน้ำผึ้งนี้กลับไปเถิด”
เหยาเมิ่งจีและกู้ฉางชิงดีใจจนตะลึงค้าง อึ้งไปครู่หนึ่ง ก็รีบเอื้อมมือไปรับ “ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจแน่นอน ขอบคุณคุณชายหลี่”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แค่ของเล็กน้อยเท่านั้น มีอะไรต้องเกรงใจ”
…
ออกจากประตูเรือนสี่ประสาน
เหยาเมิ่งจีและกู้ฉางชิงยังมึนงงอยู่เล็กน้อย ในมือถือขวดน้ำผึ้งและไข่ไว้แน่น ราวกับสมบัติล้ำค่าที่สุดใน
