ใต้หล้า
อันที่จริงก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในใต้หล้าจริงๆ นั่นแหละ
พวกเขาตื่นเต้น ตะโกนกู่ร้องในใจว่า “ได้มาแล้ว ครั้งนี้ข้าได้มาแล้ว!”
พวกเขาแค่บอกลากันผ่านๆ ก็เร่งรุดจากไป ไม่กล้าอยู่นาน
มีสมบัติล้ำค่าอยู่กับตัว รีบกลับบ้านจะปลอดภัยที่สุด
“หลานข้า”
ระหว่างทางกลับ จี้หยกส่องแสงเจิดจ้า กู้ยวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงล่องลอย “คราวนี้ต้องขอบคุณไก่ที่ข้าส่งไป ได้รับความโปรดปรานจากปรมาจารย์ ไม่เช่นนั้นไหนเลยจะได้ไข่ไก่และน้ำผึ้ง เจ้าว่าไหม?”
กู้ฉางชิงพยักหน้า “อื้ม ท่านปู่พูดถูก”
“อื้มกับผีน่ะสิ!”
กู้ยวนโพล่งออกมาอย่างอดไม่ได้ “เจ้าเด็กนี่แกล้งโง่หรืออย่างไร? คำใบ้ของข้ายังไม่ชัดเจนพออีกหรือ? ไข่ไก่และน้ำผึ้งต้องมีส่วนแบ่งของข้า!”
กู้ฉางชิงพูดเสียงอ่อน “แต่ท่านปู่ก็เอาภาพวาดของข้าไปแล้ว…”
กู้ยวนปะทุโทสะ “ไร้สาระ! ข้าเอาไปที่ไหนกันล่ะ? นั่นเรียกว่าเก็บรักษาไว้ให้เจ้า! นี่ข้ายังไม่ได้เรียกเก็บค่าคุ้มครองจากเจ้าเลยนะ”
“อันที่จริง…ข้าก็ไม่ได้ต้องการให้ท่านช่วยข้าเก็บรักษา”
“พูดเหลวไหล! เลอะเทอะ ของสำคัญเช่นนี้ มีแต่ต้องเก็บไว้กับข้าถึงจะปลอดภัย โลกนี้อันตราย เจ้ายังเด็ก ไม่เข้าใจอะไร” กู้ยวนพูดแนะ “ที่ปู่ทำไป
