หือ?
วิหคเพลิงผงะ มองดูผลแอปเปิลอย่างประหลาดใจ หรือว่าตนจะกัดไม่ตรง?
มันอ้าปากอีกครั้ง ครั้งนี้มันเบิกตากว้างจ้องมองแอปเปิลก่อนจะกัดลงไป
แต่แล้วกิ่งของแอปเปิลผลนั้นกลับเบี่ยงหลบอีกครั้งต่อหน้าต่อตา
“กิ่งไม้ขยับได้?!”
คราวนี้มันเห็นเต็มสองตา ตกใจสั่นสะท้านไปทั้งตัว
วิหคเพลิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ก็ถึงกับกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ขนลุกชันไปทั้งตัวราวกับเม่น
ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ตนถูกล้อมรอบด้วยกิ่งก้านของต้นไม้ กิ่งก้านนับไม่ถ้วนเหล่านั้นราวกับกรงเล็บมารที่ห่อหุ้มตัวมันมิดชิด กระทั่งน้ำก็ไม่อาจไหลผ่าน กิ่งก้านหนาครอบฟ้าคลุมดิน แค่เห็นก็รู้สึกศีรษะชาหนึบ
ขณะนั้นเสียงหัวเราะขำขันก็ดังแว่วเข้ามาในหูของมัน ยิ่งชวนให้ขนพองสยองเกล้าขึ้นไปอีก
ปีศาจ ต้นไม้พวกนี้เป็นปีศาจไปแล้ว!
“แควก!”
วิหคเพลิงหวาดกลัวร้องเสียงหลง แต่ทันทีที่มันอ้าปาก เปลวไฟสีเหลืองก็ปะทุออกมาราวกับทะเลเพลิง พุ่งเข้าปกคลุมกิ่งไม้เหล่านั้น!
ด้านนอกเรือนสี่ประสาน
ขณะทุกคนยังโต้เถียงกันไป ร่างกายก็สั่นเทิ้มไม่หยุด
ฉินม่านอวิ๋นก้มหน้าพูดอย่างหวาดกลัว “เมื่อครู่นี้มัน…เสียงร้องของวิหคเพลิง?”
“น่าจะ…ไม่ผิดแน่” เหยาเมิ่งจีพยักหน้าเห็นด้วยอย่างหนักแน่น
ก
