ู้ฉางชิงส่ายหน้า “น่าสังเวชนัก ไม่รู้ว่าในนั้นพบเจอสิ่งใดบ้าง ทำให้นกที่ไม่เห็นกฎหมายกฎสวรรค์ในสายตากรีดร้องออกมาเช่นนี้”
โลกของเจ้าพ่อ น่ากลัวอย่างที่เจ้าไม่อาจจะจินตนาการได้
เช่นนี้ ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์กับตนห่างเหิน!
“นั่นเป็นนกของท่าน!”
“ของข้ากับผีน่ะสิ นกตัวนั้นบินออกจากตัวเจ้าไป เห็นชัดๆ ว่าเป็นของเจ้า!”
“เป็นของพวกเจ้านั่นแหละ! ข้าบริสุทธ์ที่สุด!”
…
ดวงตาวิหคเพลิงเบิกกว้างอย่างสยดสยอง ตัวสั่นเทิ้ม จ้องมองไปในอากาศ เห็นเปลวไฟเหล่านั้นค่อยๆ สลายหายไป
วินาทีถัดมา ความหวาดกลัวในดวงตาของมันก็ยิ่งทวีความเข้มข้น
กิ่งก้านเหล่านั้นยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ปกคลุมมืดฟ้ามัวดิน ไม่เคลื่อนไหว ไม่มีแม้แต่ร่องรอยเผาไหม้ของเปลวไฟ
วิหคเพลิงสั่นไปทั้งตัว ทรุดฮวบลงกับพื้น แทบลมจับ ตาเหลือกเห็นเป็นสีขาว
โลกทัศน์ของมันถูกทำลายสิ้น
ไฟข่มไม้
เป็นหลักการแห่งฟ้าดิน
ยิ่งไปกว่านั้นตนยังมีสายเลือดวิหคสวรรค์ ไฟที่พ่นออกมาก็คือไฟของวิหคสวรรค์ที่แท้จริง แต่กลับไม่สามารถแม้แต่จะแผดเผาใบไม้สักใบ
นี่มันปีศาจต้นไม้เซียนอะไรกัน?
“ปีศาจ ที่นี่มีแต่ปีศาจ! ช่วยด้วย!”
มันยกปีกขึ้นปกคลุมหัวของตน ตื่นกลัวจนเริ่มพูดจาสะเปะสะปะ ปีกสอง
